انجمن ادبی دانشگاه طبری

هر جور فکرشو میکنم قرار نبود...

2010-11-02T18:28:00.002+03:30

اولین جلسه انجمن ادبی (از این 2 جلسه که دومیشو غیبت خوردم!) کلی حرف و حدیث مگو داشت که بنظرم نباید تو بلاگ مطرح می شد بجز همون تاریخ جلسات که مشخص شد ولی اگه نکته وار بخوام یه دید کلی از چیزایی که "نباید تو بلاگ مطرح می شد" بگم :

1- اصل کپی: به علت تکرار این نکته به همه و گفتن مداوم این که جمله "با تهیه یک کپی از کاراتون, مخصوصا" اونایی که طولانی تر از وقت یه انجمن..." عبارت مختصر "اصل کپی" جایگزین رساله قبلی شد :دی+دینگ!

2- سینه سرخ گردان (round robin) : سیستم زمانبندی زمان نقد و بررسی آثار بر اساس 2 دقیقه به یکی که با تایمینگ دقیق آقای رضایی (دبیر جدید انجمن به اتفاق همه آرا بجز یکی) کسی نتونست در بره!

3- "بدون شرح" : در زیر لیست آثاری رو که از بین 10-15 نفر نفری که در اولین جلسه انجمن ادبی بهم دادن قرار دادم و به صورت تصادفی متن یکی از اونا رو هم در زیر اون قرار دادم.

پاره ای از توضیحات : تنها کسی که به آقای رضایی رای ندادن خودشون بودن! حتی منم که رایم تو اون جمع رقمی نبود به ایشون رای دادم!

azaebonyad گفت...

2010-10-20T16:25:00.001+03:30

khob khod ro shokr belakhare tasvib shid ke anjoman 12-14 roz haie doshanbe kelase 108 dige ham in zaman taghir nemikone

montazere hameie dostane alaghe man be sher va adab hastim

انجمن ترکید!

2010-09-17T22:01:00.006+04:30

می دونین, خیلی طول میکشه که آدم با خودش کنار بیاد و بتونه طبق وظیفه ی بزرگی که به دوشش گذاشته شده به انجام کارای بزرگی که باید بپردازه (فکر کنم بعد "باید" باید ویرگول باشه...) به هر حال, لیست همه افرادی که اعلام آمادگی کردن (برای نوشتن بلاگ و کمک و تغییر و ...) و مقاله و غیره فرستادن رو در زیر به ترتیب حروف الفبا گذاشتم:

فوت... فوت! فووووت؟!؟!؟ این که خاک نگرفته؟!

2010-08-24T23:52:00.000+04:30

ورود: بعد بیش از 11 ماه برای اولین بار برای ورود با شناسه کاربری گوگلم (با تلفظ درست "گوگلم") با پیامی مواجه شدم که تقریبا" یه همچین معنی ای میداد: توپ جنگی روسی عزیز, لطفا" رمز ورود خودت را وارد کن تا صحت خودت بودنت بر خودت و ما ثابت بشه (معمولا" اگه یه مدت کلوچه ی گوگل در مرورگر تار جهانی ریانتون خاک بخوره اینو میگه!)

علت :تو انیمیشن لاکی لوک (لوک نه در معنای دیدن - لاک نه در معنای یکی از آلات جرایم پیاده ها!) یه پیر مردایی روی ویلچر هستن که یه موقعی تو کارای بزرگ مثل پیدا کردن طلا و هیجان و این حرفا بودن و الآن (حال حاضر - روی ویلچر) به مسابقه پرتاب آب دهان (تف افکنی) به سطل خالی می پردازن. همون طور که میدونین این افراد با تعریف کلاسیک قهرمان داستان فاصله دارن (حتی اگه یه لباس ابرقهرمانی با درونمایه رنگ های پرچم ملی تنشون باشه) عمل تف افکنی اونا رو با قهرمانای کلاسیک متمایز میکنه.

ادامه: فصل شکار یا همون اپن سیزن (اگه اشتباه نکرده باشم با تلفظ درست اپن سیزن :دی - به معنی تحت الفظی فصل باز) از کلیه کسایی که قهرمانای واقعین و دوست دارن هیجان و طلا پیدا کنن به من اطلاع بدن تا نام کاربری گوگل اونا رو به لیست سیاه نویسنده های این لاگ اضافه کنم تا انجمن رو بترکونن!

نکته ها:

هر نوع کاربر بلاگری رو میتونم به عنوان نویسنده ست کنم از جمله همه گوگلی ها!
لطفا" بررسی گزینه های پیشنهادهای انجمن آنلاین و ... رو تو همین پست ادامه بدین. من مخصوصا" به این پیشنهاد خیلی امید دارم و بنظرم جای بحث و کار زیادی داره.
@دبیر: مرد باشو اینبار غلطامو کامنت بذار! :دی
نوشتن هر گونه مطلب ادبی ای که باعث بسته شدن انجمن, بسته شدن بلاگ, بسته شدن دانشگاه طبری یا پر شدن کل فضای اینترنت نشه مجازه.
ایمیل من :

zsu234@gmail.com

2010-07-30T23:07:00.001+04:30

این سومین باریست که علی رغم میل باطنی و باور درونی، از نام کاربری اختصاص داده شده به خودم استفاده میکنم.

خیلی نگذشته از آخرین دوشنبه ای که با هم گذراندیم. چند دقیقه ی آخر خوب در خاطرم هست. به پیشنهاد خانم پایدار، قرار بر این شد که هرکدام یک جمله برای انجمن ِ تمام شده بنویسیم. و باز هم خوب خاطرم هست، همه از آن گفتیم که دلتنگ خواهیم شد

و شدیم انگار

این صفحه ی خاک خورده، گواه ِ خوبی برای تایید آنهمه دلتنگی ِ آن روز ِ ماست!!!
نمیدانم چه می شود گفت . اصلا چیزی می شود گفت. یک نگاه کوتاه به این صفحه نشان از خاک خوردگی ِ آن در پشت ِ بی توجهی دارد? درست است که دیدارها تمام شده، نشستن پشت صندلی های پر از سر و صدا و آن کلاس گوشه ی سالن و پر از صدای کامیون تمام شده، نقد ها و خنده ها و گاهی هم تکه پراکنی ها تمام شده اما قرار به زنده ماندن این صفحه بود. خیلی بر مدار ِ انصاف نیست انجمنی که دوستدارانی مثل جناب محمدی داشت که علی رغم برنامه های کلاسی، باز هم حضور پیدا میکرد، این روزها صفحه اش را خاک گرفته و متروک ببینیم

همین

2010-06-23T00:01:00.003+04:30

کار از تعجب گذشته است . هرچه آرشیو وبلاگ را زیر و رو می کنم می بینم همین دو هفته ی گذشته، پست هایی داشتم که به مراتب برایشان هم وقت بیشتری صرف کرده بودم و هم حرفی در لا به لایشان پنهان ، تا بشود نامشان را بگذارم نوشته!! اما گذر های سر سری و گاه هم پر از لطف خواننده گان، بی هیچ عکس العمل خاصی از روز کلمات عبور کرد. اما امروز. این پست. این پست خالی. این پست فکاهی که صرف جالب بودن سوژه، ترغیب به نوشتنم کرد، ناگهان آمار بازدید وبلاگ را سه برابر افزایش می دهد .این جهش، خبر از تبلیغ و لینک های تو در تو و پیشنهاد دادن این پست به دیگری برای خواندن دارد و بس. آن چیزی که از آن سر در نمی آوردم سلیقه ی جمعی اهالی وبلاگستان است که گویی خستگی سینمایی و ترانه و شعر، در ادبیات وبلاگستان بیمار هم رسوخ کرده. حالا دارد باورم میشود خستگی بر ما چیره شده. خسته شده ایم حتی از خواندن. از جدی بودن. از حرف زدن. ما خسته میشویم از تماشای سینمای بهرام بیضایی، میرویم و چارچنگولی می بینیم. همه را هم دعوت می کنیم. موزیک ها که دیگر اصلا نیاز به مثال ندارد. در ادبیات این روزها، گوگل ریدر برایمان تنها مرکز رسمی خواندن است. هرچه کوتاه تر و کلمات و شوخی های بی پرواتر و رکیک تر در آن بیشتر؛ لایک بیشتر، انتشار و شِیر بیشتر!! پست آخر وبلاگ من، نمود عینی این حرف است که ما نه تنها رو به بهبود نیستیم، که روز به روز خنده دار تر می شویم

داستان ...

2010-05-20T19:22:00.008+04:30

سال 1489 هجری شمسی – “دانشگاه “AXE univ”

در رو کوبید و بعد یه بفرمائید بلند وارد اتاق شد. باد شدیدی می وزید و دود همه جا رو گرفته بود . روشنایی قرمزی هم در بین دود دیده می شد. با یک حرکت چادر تمام دودها از اتاق خارج شد. زنی با سیگار برگ کوبایی در حالی که یک دستش روی پرونده هاست و چادری به سر داشت روی صندلی نشسته بود. چادر قهرمان داستان ما همدر حالی که خانم سین با تعجب سر تا پای این ورودی ناشناس رو دید میزد بسته شد. روی یک صندلی , این طرف میز, درست روبروی خانم سین نشست... و به آرومی گفت: ما سوء قصد داریم یه انجمن دانشجویی تروریستی بزنیم و بعد کلت Desert Eagleش رو که یه صدا خفه کن هم داشت روی میز گذاشت. خانم سین هم یه ak147 مجهز به نارنجک انداز m203 , خشاب پلکسی گلاس 3گانه , بارل تغییر یافته و دوربین red dot و صدا خفه کن رو گذاشت روی میز. بعد کمی تعارف معمول هر دو شروع به تیراندازی کردن. بعد 20 دقیقه تیر اندازی پشت درهای بسته هر دو اسلحه های داغ و خونینشونو روی میز گذاشتن. - خون سر تا پاتو گرفته بنده خدا. خانم سین این حرف رو با تمسخر گفت و دوباره مشغول دید زدن زخم های ارباب رجوعش شد. بعضی قدیمی موندن , بعضی ها هم نه... با بسته شدن چادر افشان "بنده خدا" نگاه خانم سین به سمت روی صورتش رفت. گفتین یه انجمن تروریستی دانشجویی؟! شما دقیقا" می خواین چه کارایی انجام بدین؟

"بنده خدا" به آرومی و کلمه به کلمه گفت : کارای تروریستی, میدونین... مثل ترور افراد. خانم سین یه فرم از لای پرونده ها در آورد ولی و در حالی که فرم رو رو هوا معطل نگه داشته بود و قبل این که اونو جلوی "بنده خدا" بزاره گفت : ممکنه افرادی که میکشین جزو نوابغ دوران ما باشن؟! مثلا" اندیشمندان!! "بنده خدا" در حالی که داشت اس ام اس میداد زیر لبی و با بی توجهی (شاید کمی زیادی شبیه غر زدن) گفت : احتمالش خیلی کمه... خانم سین هم گفت: پس احتمالی هست... در برنامه دانشگاه ها, فعالیت های فوق برنامه برای متفکرین و اندیشمندان جزو خط مشیمونه و شما هم جوابی دادین که دیگه نمی شه پیشنهادتونو رد کرد. بعد فرم رو جلوی "بنده خدا" کوبوند و گفت: اینجا, اینجا, اینجا,اینجا ,اینجا و اینجا رو باید امضا کنین. و در حالی که "بنده خدا" داشت فرم ها رو پر می کرد گفت: امروز مساویتر از همیشه بود بنده خدا, هفته بعد مچ میندازیم. با پایان فرم از جاش بلند شد و به سمت در رفت . با باز شدن در باد شدیدی شروع به وزیدن کرد. خانم سین دستش رو رو پرونده ها گذاشت. سیگارش در برابر باد مقاومت می کرد. در بسته شد و "بنده خدا" رفت تا یک هفته تمرین سنگین بدنسازی انجام بده.

تصویر 1: desert eagle

تصویر 2: ak147 مجهز

نوشته شده توسط آیت متولیان

یکی دیگر از کارهای اعضا

2010-05-11T21:34:00.004+04:30

چشم خود را همیشه میبندی

تا نبینی نگاه سردم را

غرق ِ در کاری و نمی فهمی

علت رنگ و روی زردم را

برخلاف ِعقایدت داری

با من ِ دل شکسته می مانی

حرفهای نگفته ام را از

طرز چشمان ِ خسته می خوانی

تا به کی از تو بت بسازم من ؟

خسته ی روزهای تکراری ..

خاطرت با من و خودت اما !!

حرف ِ رفتن به روی لب داری

با ترحم نمودنت داری

نمکی روی زخم می پاشی

من نمیخواهم این ترحم را

کاش میشد تو جای من باشی

ذره ذره به من تو فهماندی

به غلط در مسیرت افتادم

مثل ابری که مست باران بود

ناگهان در کویرت افتادم

پاک و صافم بسان چشمه ی آب

چه کنم تا که تشنه تر بشوی ؟

میزند داد چشم ِ خسته ی تو

هی ز دستم تو خسته تر بشوی

تو غزل گونه آمدی سمتم

من ولی چون قصیده ات دیدم

در خودم هی قدم زدم بی تو

زیر باران چو ابر باریدم

روی صورت ز چشم میریزد

خاطراتی که داشتم با تو

تا نفهمی چه میکشم اینجا

زیر باران قدم زدم تا تو ...

هر که وابسته گشت میداند

که جدایی چقدر سنگین است

شمع در باد مانده میفهمد

سهم ِ از یاد رفتنش این است

مثل یک تک درخت مغروری

داری از ریشه زرد میگردی

بعد من روز و شب به دنبالم

مثل یک کوچه گرد میگردی

میروم بیش از این نمی خواهم

تو تحمل کنی حضورم را

نیمه راهی نبودم و دیدی

عاقبت "جا زدن..!!! ...عبورم" را

میروم تا تو ماندنی باشی

من اگر بشکنم فدای سرت

هیچ چیز ِ جهان نمی ماند

جمع دلداگان ِ دور و برت

می روم تا نگویی ام دیگر

حرفهایت همیشه تکراریست

میروم در نبودنم شاید

حس کنی جای من کمی خالیست

شعر: وحيد مصلحي

2 تا از کارهای اعضا

2010-04-30T19:30:00.004+04:30

اثر محمد رضا رضوانی

لینک نسخه با کیفیت تر برای دانلود :
http://www.4shared.com/photo/exK2ngvF/pg1.html
http://www.4shared.com/photo/zdA7Otg2/pg2.html

یکی از آثار اعضا - آتنا داداشی

2010-04-26T20:35:00.004+04:30

داستان نوشت

شالم را روی سرم جابجا می کنم و پله های پاساژ را بالا می روم. دور و برم خالي است .چراغ های تزئینی مدام قطع و وصل مي شود . راهرو ها سردند و گاهی بوی رایحه های آدم های صامتی که از کنارم عبور می کنند را در خود دارند . نگاهم بی تفات روی ویترین های مختلف می چرخد. زنگ صدای آخرین فریادت در گوشم می پیچد:" همین؟ سهمت همین بود؟ هی حق حق می کردی همینو می خواستی..؟!" گوشم را می گیرم. چتری ِ موهایم روی صورتم می ریزد، روبروی یک ویترین می ایستم

آب گلويم را قورت مي دهم . تو را می بینم که روبرويم ايستاده اي. نزديك تر از آنچه بشود فكرش را كرد. نمي دانم در اين پاساژ چه مي كنم . شب نزدیک است و من سعي مي كنم از چشمانت فرار کنم . انگار در چشم هايت ترس عجيبي دو دو مي زند. چراغ ها خاموش می شود. همه همهمه می کنند. نگهبان بلند می گوید چند لحظه همه در جای خود بایستاند تا برق های اضطراری روشن شود. این راهرو الان تاريك تر از هر نقطه اي در عالم است كه مي شود فكرش را كرد. تابه حال در چنين تاريكي محضي نبوده ام. می شنویم که تو زیر مي گويي مثل سرنوشت مي ماند! میخواهم دستم را دوری گردنت حلقه کنم که دوباره مثل همیشه غیب می شوی

دست مي كنم در جيبم. خالی است. حتی عکس تو هم در آن نیست. می نشینم روی نیمکت سالن اصلی و زل مي زنم به آدم هايي كه تند و تند خرید می کنند. حسود مي شوم . نفرت تمام وجودم را مي گيرد . بغضم مي گيرد. نفسي عميق مي كشم و به صورت آدم ها نگاه میکنم

پاساژ پر مي شود از آدم هاي رنگ و وا رنگ ، از زن هاي مختلف، چادری و غیر چادری ،‌از دخترهاي هفت قلم آرايش كرده ،‌از مردهاي خسته ای که به دنبال خانمشان روانند،‌ پسرهای خوش پوش، مردهاي تنها. ازتو ... نه!.. اينكه تو نيستي . چرا گم شده اي؟ ‌به من بگو كجايي لعنتي؟ من گم شده ام یا تو؟ صدایت می کنم. بلند صدایت می کنم. هيچ كس نمي شنود. مردم انگار همه خوابند ولي چشم هايشان باز است

بی تفاوت وارد مغازه ی پوشاک می شوم. جوانک سی ساله ای خوش آمد می گوید. و من بی هیچ انگیزه ای دست روی لباس ها می کشم. پسرک شروع می کند به تعریف و می گوید و می گوید و من گوشم هایم نمی شوند و گیج نگاهش میکنم.
اصرار مي كند از او خريد كنم و باز توضیح می دهد. نگاه بی تفاوتم ساکتش می کند. خیره نگاهم میکند. خیره نگاهش می کنم.

همهمه ای پاساژ را پر می کند:"زلزله". درهاي پاساژ را بسته اند و نمي شود نفس كشيد . يكي جيغ مي كشد . بيرون پاساژ طوفان شده انگار . تو می دوی از مقابل شیشه ی فروشگاه، تمام شيشه هاي دیگر بوتیک ها ترک برداشته اند. تو می ایی و دستم را میگیری و میکشی. دستم را از دستانت بیرون می کشم. به گوشم سیلی می زنی و اینبار دوباره منم که نمیخواهم تورا ببینم . تو داد میزنی کجایی لعنتی، بیا فرار کنیم. و من چشمانم را می بندم. صدايت دیگر به من نمی رسدجمعيت همدیگر را هل مي دهند . من مي ترسم. از اين تنهايی مي ترسم . تو را به خدا درها را باز كنيد

چشمم را بازمیکنم. پسرک با لبخند ی گوشه ی لبش و نگاه درخشان اش درب را باز میکند و بعد از چند دقیقه نایلکسی را روی پیشخوان می گذارد و: بازم تشریف بیارید به فروشگاه ما. خوشحال میشیم.... دکمه ی شلوارم را می بندم و شالم را به جلو می کشم و صدای تو دوباره در گوشم فریاد میزند:"همین رو میخواستی لعنتی؟؟ سهمت همین بود؟ هی حق حق.... !؟

ملاقات با "دبیر"

2010-04-23T01:00:00.001+04:30

جلسه اول

2010-04-13T01:13:00.001+04:30

بهشت این جاست
وقتی نیستی
دست های خنده ی مادرم کوک می شود
وقتی نیستی
چه سخاوتی دارد جیب های بی دریغ پدر؛
و من ...
شادترین عروسک خیمه شب بازی دنیام
دل نگران تنهایی ام می شود برادرم
تا بشنود کف پوش سینمای محلّه مان
لخ لخ کف ش هایم را

وقتی نیستی مریم پاک می شود این بی غیرت آبرو بر
و شعله می کشد آرزوی سپید بختی ام
در این کانون گرم
دربان بهشتی ام کاش نبیند
گوش هایم پاپی مطرب شبگرد می شود
تا خیال آغوش جهنّمی تو را
در ترانه ی سلطان قلب هایش
جستجو کنم ...

مهسا پایدار

WA, SHINJI - RARE - NAI

2010-03-24T21:46:00.017+04:30

همیشه پای یک زن در میان است !

بهار با تمام زیباییش مبارک

داستان نوشت

از خواب که بیدار شدم خواستم آرام آرام با خودم آشتی کنم. جلوی آینه می روم. آئینه ی ایستاده بر دیوار. به خودم نگاه میکنم. دو آدم، تو چشم، دو لبخند در آئینه نگاهم میکنند. بهاری میشوم و دقیق تر به خودم نگاه میکنم. جایی زیر شیار های چشمانم جا مانده ام. لا به لای آخرین خط چشمی که پر رنگ تر از همیشه برای پوزخند هایم کشیده ام. خم میشوم به جلو. چند تار موی اضافه لا به لای ابروهایم سرک کشیده اند. حاضر میشوم و راه می افتم به سمت آرایشگاه همیشگی ام

در شهر راه می روم. لا به لای آدم های پر از خیال و صورتک و خسته. کنارشان گام بر می دارم بی هیچ نگاهی مشترک، کلامی مشترک، خرافاتی مشترک... میدان اصلی شهر شلوغ است و بوی بهار و حافظ و سبزه های منتظر به گره تمام شهر را گرفته. نشاط مردمان به منم نفوذ میکند . به سر کوچه ی آرایشگاه که می رسم ماشین تمیزی از کنارم رد می شود و درست مقابل درب آرایشگاه نگه می دارد. چقدر شبیه به پارک کردن توست، درست مقابل پل پارک میکند !! قدم زنان می رسم به نزدیکی ماشین. عصبانی میشوم از خودم که هنوز همه ی ماشین های شهر را شکل ماشین لکنته ی تو می بینم و تمام رانندگان را تو! با خودم دعوا دارم که درب جلو باز می شود و زن جوانی از سمت کنار راننده پیاده می شود و پشت سرش درب راننده باز می شود و تو سرک می کشی بیرون. خشکم میزند پشت سرت. همسرت با شیطنت می گوید:" دعا کن شلوغ نباشه، وگرنه آشپزی می افته گردن تو" . تو فاتحانه می گویی " چی خیال کردی خانمی، آشپزی هم می کنم" کوچه به رویم پوزخند میزند ] –گفته باشم ها، از این لوس بازی ها بلد نیستم که بعضی از مرد ها در میارن کمک می کنند و آشپزی می کنند و ظرف می شورن. بعدا توقع نداشته باشی یه وقت[ فلج شده ام انگار. پشت سر تو و دنیای وارونه ای که دوباره روی غبار خاطراتم استفراغ کرده است . نمیدانم چیکار کنم رد شوم از کنارت و وارد آرایشگاه شوم یا منتظر بمانم که بروی و... بروی؟!؟ مگر هستی هنوز؟؟

خانمت کیف اش را از صندلی عقب بر می دارد و میگوید فعلا بابای. دست تکان می دهی و میگویی "مواظب خودت باش" ...-هستم! منم مواظب خودم هستم. پاهایت را روی پدال گاز فشار می دهی و می روی و سایه ام زیر جای رد چرخ های ماشینت ترک می خورد. میخواهم بر گردم. شالم را به جلو می کشم . با نک انگشتم زیر چشمم را پاک میکنم تا مطمئن شوم که دیگر رد اشکی بر آن نمی جوشد. چشمانم خشک خشک است. مگر عقلم را از دست داده ام که دوباره بارانی شوم. نک انگشتانم به چند تار موی اضافه ی زیر ابروهایم می خورد و پشیمانم می کند از برگشتن. وارد آرایشگاه میشوم. شلوغ نیست. خانم آرایشگر احوال پرسی گرمی میکند و من نگاهم روی خانمت می ماسد که چند سایزی از من گنده تر است و خنده ام می گیرد از تو و صدایت در گوشم زنگ میزند"مطمئن باش با اینکه خیلی عاشقتم، اگه یه روزی چند گرم هم اضافه وزن پیدا کنی ولت می کنم. اینو از الان بهت بگم که یه وقت نگی نگفتی" مانتو و شالم را در می آورم و جز صندلی کنار خانمت جایی برای نشستن پیدا نمیکنم. بیکار می نشینم تا نوبت به ما برسد. خانمت دارد از آخرین کمربند لاغری ای که برایش به عنوان هدیه تولد گرفتی تعریف میکند و من به این فکر میکنم که توی لعنتی هنوز هم سلیقه ات در انتخاب عطر برای خانم ها محشر است و رایحه ی خانمت چقدر شبیه به بوی شیشه ی خالی عطر گوشه ای اتاق من است!!

خودم را سرگرم میکنم با آلبوم های روی میز. خانمت و خانم آرایشگر رسیده اند به مدل مویی که دفعه پیش برایش زد. به اینکه چقدر وقتی رفت خانه تو خوشت آمد و چقدر نازش کردی. ریز می خندد. من بلند می خندم. صدایت دوباره می پیچد در گوشم ] زن تمام قشنگیش به اینه که موهاش بریزه رو صورتش، رو شونه هاش ، رو کتفش، رو تنش. وقتی راه میره موهاش تو باد پریشون بشه. یه سانت از موهات هم نباید کوتاه کنی. اینطوری ظریف ترین زن دنیایی[ نگاهش میکنم و میگویم" شوهر خیلی خوبی دارید. خیلی با سلیقه است" تایید می کند و می گوید که تو واقعا یه همسر ایدآل هستی. به او برای داشتنت تبریک می گویم. برقی در چشمانش می جهد. یکی از صندلی ها خالی می شود. همسرت به من می گوید "شما کارت چقدر طول میکشه؟" با دست به ابروهایم اشاره می کنم و او میگوید "پس شما قبل از من بشین، من خیلی کار دارم. معطل میشی. میخوام موهامو مش هم بکنم" تشکر میکنم و مینشینم. و به این فکر میکنم که چقدر عوض شده ای. در آینه ی روبرو به خودم نگاه میکنم. یعنی من هم اینقدر عوض شده ام. مش؟؟ تو عاشق رنگ های تیره برای مو بودی. میگفتی عشق شرقی را باید به مو خرمایی های شرقی هدیه کرد. میگفتی هجاهای مشترک دوستت دارم را لا به لای موهای تیره ی زنان شرق می شود زمزمه کرد... شاید اشتباه میکنم... خواب دیده بودمت

چشمانم را می بندم . تکیه میدهم به صندلی. خانم آرایشگر دوباره احوال پرسی میکند و میگوید :"جمله ی همیشگی ات رو نگفتی ها" . هر دو می خندیم و خانمت می پرسد چه جمله ای . می گویم" به نظر من سخت ترین قسمت زن بودن نه زایمانه، نه پریود شدن، نه رخت شستن، نه خونه داری. سخت ترین قسمتش تحمل بند انداختن و ابرو گرفتنه" هر سه می خندیم و خانم آرایشگر می گوید که آخرش یه روز این جمله ی مرا درست رو بروی آینه ی قدی اش خواهد چسباند

توبه می کنم دوباره از خودم. از برگشتن و نشستن روی این صندلی . توبه میکنم از اینکه هنوز زنده نگهت داشته بودم. که هنوز رفتنت را چشم به راه بازگشت بودم. توبه میکنم از خودم از خواستن از نفهمیدنم وقتی که می رفتی و خیال می کردم که تو هم مثل من مجبور شده ای به جدایی. از خودم بیزار می شوم که چطور نفهمیدم که وقتی می رفتی و حتی نپرسیدی که برای دلم چه میخواهم، این یعنی برای همیشه می روی. آخ! این تار های موی لعنتی عصبی ام می کنند و من نمیدانم از این هاست که گریه ام گرفته یا از بی توجهی خودم به این دل صاحب مرده ام در این سرگردانی دنیای سوخته

کارم تمام می شود. بلند میشوم که لباسم را بپوشم. گوشی تلفن خانمت زنگ می خورد. در شلوغی کیفش به دنبال گوشی اش می گردد. پیدایش نمیکند. محتویات کیفش را خالی میکند. روی میز پر میشود از سه رنگ رژ و خط چشم و آینه و دستمال های مچاله شده و عطر و کیف پول و خرده سکه. تمام تاریخ به قهقه در گوشم جیغ می کشند و صدای تو در جمجه ام سوت می زند ] دختر تو چرا اینقدر تکی! من عاشق کیفتم وقتی می بینم توش مثل بقیه بازار درست نمیکنی و کیف لوازم آرایشت رو همراهت همه جا نمی بری[ گوش هایم را می گیرم .میزنم بیرون تا نشنوم صدایت را که از پشت گوشی تمام فضا را گرفته و به خانمت می گویی که زیاد خوشکل نکند و فکر دل تو را هم بکند... تازه می فهمم که اشتباهی بودی تا الان. چه صورتک زیبایی بودی... نسیم میخورد به صورتم. عینکم را روی چشمم میگذارم تا برای همیشه خودم را گول بزنم که دیگر گریه نمیکنم و به ابرویم فکر میکنم که دیگر آن تار موهای مزاحم را در خود ندارد

...

کامنت های بحرانی

2010-03-06T22:03:00.001+03:30

ر.خ.ا گفت...

دوشنبه ها 45/11-45/10

ساختمان مرکزي-کلاس 104

بعد عيد

*****

آتنا گفت...

لطفا اين اطلاعيه رو هم يادآوري کنيد که سه شنبه يک شب شعر تو دانشگاه علوم پزشکي ابرگذار ميشه، ساعت 3.30 عصر...> قطعا اين هم از طرف خانم خدابنده تاکيد شد که يادآوري بشه ;)

بروکراسی مطلقه

2010-02-16T22:58:00.004+03:30

داشتم برای شروع این پست با خودم معنی بروکراسی رو مرور می کردم . وقتی تو یکی از سایت های آنلاین دیکشنری دهخدا رفتم تو تعریفش نوشته بود :

"این واژه به تازگی اضافه شده است و هنوز هیچ کسی برای آن معنی ننوشته است. برای اینکه برای این واژه معنی بنویسید اینجا کلیک کنید."

خب منم که رو اینجا کلیک کرده بودم شروع کردم به تعریف دوباره بروکراسی : بروکراسی یعنی کار شخصی لنگ کارمندانی باشه که زورش به ارباب رجوع (بخوانید رعیت مفلوک) می ارزه. حالا این شخص کارمند میتونه یه آبدارچی باشه یا یه استاد. چون همون طور که میدونین هر دوی اینا کارمندن و کار خیلیا ها لنگ اوناست, از جمله همین انجمن ادبی خودمون که باید ... ا... ...

باید ...ا... ...

میشه گفت: فرش بشه!! (fresh!). ولی اینجا 2 مسئله برای این تعریف مطرح میشه :

خانم ر.خ.ا که کارمند نیستن پس چرا شامل قدرتمندان بروکراسی میشن؟!
پس انجمن کی تشکیل میشه؟!؟

نتیجه جستجو بروکراسی از سایت http://www.loghatnaameh.com بود.
مقدمه من هیچ ربطی به سوال دوم نداشت. این سئوال هم نیازی به مقدمه نداشت. جوابشم دست قدرتمندان بروکراسیه که تو این پست به اونا اشاره شده.

ملاقات با شریعتی:

2010-02-07T23:18:00.003+03:30

هر کسی توتمی دارد که با آن عشق می ورزد ، دوست می دارد ، می پرستد ، مینالد ، دعا می کند ، می گرید ، اشک می ریزد ، انتظار می کشد ، صبر می کند ، اخلاص می ورزد ، ارزش می نهد ، درد می کشد ، رنج میبرد ، ایثار می کند ، می گدازد ، از او زیبائی هایی را که طبیعت ندارد ، نیکی هایی را که منطق نمی فهمد ، قداستی را که از جنس این دنیا نیست الهام می گیرد ، می آموزد ، می نوشد ، در ذرات خود حلول می دهد ، و به وجدان محتاج و تشنه اش می کند ، به او ایمان دارد ، بر او نماز می برد ، غرور پولادینش را – که سر به هیچ اقتداری فرود نیاورده است – مغرورانه بر قامت والای او می شکند و اسماعیل نان ، مقام ، جان و حتی نام خویش را ، در مهراب خاطر او ، به تیغ بیتابی ، قربانی می کند ، و پس از طواف " یکتوئی " ، نماز " یکتائی " ، سعی " بی توئی " ، آنگاه ، هجرت بسوی او ، گذشته از " شور شناختنش " ، " شعور فهمیدنش " ، رسیده تا آخرین منزل حجش ، در " منی " ی عشق او ، " جشن خون " خویش را می گیرد و در پای او ، تا بام بلند " شهادت " صعود می کند ، و به معراج مرگ سرخ می رود ، و از سدره المنتهی ی " ایثار " می گذرد ، و برای حیات دیگری ، در خون خود غوطه می خورد و در گودی قتلگاه خویش سر فرو می برد و بر دو پهلویش ، دو شهپر شوق ، از اخلاص و ایثار می روید و به سوی خدا پر می گشاید !

هر کسی توتمی دارد و توتم هر کسی " ذکر " آدم بودن او است ، یادگار بهشت آدم ، یادآور هبوط و نالان غربت کویر .

هر کسی توتمی دارد و توتم هر کسی خویشاوند آن منِ بهشتی او است ، بازمانده آن منی که در " زندگی " به " شهادت " رسیده است ، در هیاهوی زاغان پلید و حریص و لجن خوار " روزمرگی " ، خاموش گشته است و در نمایش مهوع زمین و آتش بازی فریبنده زمانه ، فراموش شده است .

هر کسی توتمی دارد و توتم هر کسی یادآور آن است که روزی او نیز آدمی بوده است و نشانه آن که هنوز می تواند بپرستد ، می تواند خود برای دیگری باشد ، می تواند عشق بورزد ، از سود و صلاح و واقعیت فراتر رفته است و می تواند معنی ارزش ، حقیقت و آرمان را فهم کند . حتی می تواند تا " ایثار " اوج گیرد .

بهرحال ، هر کسی توتمی دارد ، و توتم من " قلم " است .

هر قبیله ای توتمی را می پرستد ، که روح جد نخستین همه افراد قبیله در او حلول کرده است ، در او زنده جاوید است ، روح قبیله در او جسم گرفته است ، کشتن او ، خوردن او ، بر افراد قبیله اش حرام است ، بر قبیله های دیگر حرام نیست ، آنها بیگانه اند ، آنها توتمی دیگر دارند ، از خون و خاک و نژاد و تبار توتمی دیگرند ، فروختن و مبادله و ریسیدن پشم و دوشیدن شیر و کندن پوست و کشتن و خوردن هر توتمی بر افراد قبیله اش حرام است ، توتم خدای قبیله است ، رب النوع قبیله ، ناموس قبیله ، تجسم روح و شرف و قداست و حقیقت و شخصیت و تجلی ذات و نژاد و تبار و وحدت و اصالت و جوهر انسانی مشترک و ماهیت ماورائی مشترک تمامی قبیله است .

و قلم توتم قبیله من است . خدای همه قبایل ، خدای همه عالمیان بدان سوگند می خورد ، به هر چه از آن می تراود سوگند می خورد ، به خون سیاهی که از حلقومش می چکد سوگند می خورد .

و من ؟

قلم خویشاوند آن من راستین من است ، عطیه روح القدس من است ، زبان دفترهای خاکستری و سبز من است ، همزاد آفرینش من ، زاد هجرت من ، همراه هبوط من و انیس غربت من و رفیق تبعید من و مخاطب نوع چهارم من و همدم خلوت تنهائی و عزلت من و یادآور سرگذشت و یادآور سرشت و بازگوی سرنوشت من است ، روح من است که جسم یافته است ، " آدم بودن من " است که شیئی شده است .

آن " امانت " است که به من عرضه شده است !

آه که چه سخت و سنگین است ! زمین در کشیدن بار سنگین می شکند ، کوهها به زانو می آیند و آسمان می شکافد و فرو می ریزد .

قلم توتم قبیله من است ، روح " ما " در آن یکی شده است ، " ما " در آن بهم آمیخته ایم ، با هم زندگی می کنیم و بیکدیگری میرسیم ، علیرغم زندگی – که متلاشی می کند – و زمان – که جدائی می افکند – و خود پرستی – که بیگانگی می آورد – و ترس – که هر کسی را به خود می گریزاند – و عقل – که رشته ها را می گسلد – و تنها می کند ...

... قلم توتم من است ، او نمی گذارد که فراموش کنم ، که فراموش شوم ، که با شب خو کنم ، که از آفتاب نگویم ، که دیروزم را از یاد ببرم ، که فردا را بیاد نیارم ، که از " انتظار " چشم پوشم ، که تسلیم شوم ، نومید شوم ، به خوشبختی رو کنم ، به تسلیم خو کنم ، که ... !

قلم توتم من است ، او در انبوه قیل و قال های روزمرگی ، هیاهوهای بیهودگی ، کشاکش های پوچی ، پلیدی های زندگی ، پستی های زمین ، بیرحمی های زمان ، خشونت خاک و حقارت وجود ... شب و روز ، در دستم ، بر روی سینه ام ، پرشور و ملتهب و بی امان ، این کلمات خدائی را در خونم ، در قلبم ، در روحم ، یادم ، خیالم ، خاطره ام ، وجدانم و خلقتم میریزد که :

خدا گونگی ، بهشت ، آدم ، تنهائی ، حوا ، شیطان ، عشق ، عصیان ، بینائی ، هبوط ، کویر ، غربت ، رنج ، " امانت " ، رسالت ، انتظار ، انس ، اسارت ، جبر ، خودآگاهی ، قیام ، تشیع ، خلافت ، ولایت ، ایمان ، مصلحت ، حقیقت ، سنت ، آیه ، تقیه ، تقلید ، جهاد ، اجتهاد ، شهادت ، ایثار ، مردم ، عطش ، طواف ، هجرت ، غیب ، احرام ، حج ، عرفات ، مشعر ، منی ، ذبح ، معبد ...

قلم توتم من است ، توتم ما است ، به قلم سوگند ، به خون سیاهی که از حلقومش می چکد سوگند ، به رشحه خونی که از زبانش می تراود سوگند ، به ضجه های دردی که از سینه اش برمی آید سوگند ... که توتم مقدسم را نمی فروشم ، نمی کشم ، گوشت و خونش را نمی خورم ، به دست زورش تسلیم نمی کنم ، به کیسه زرش نمی بخشم ، به سرانگشت تزویرش نمی سپارم ، دستم را قلم می کنم و قلمم را از دست نمی گذارم ، چشمهایم را کور می کنم ، گوشهایم را کر می کنم ، پاهایم را می شکنم ، انگشتانم را بند بند می برم ، سینه ام را می شکافم ، قلبم را می کشم ، حتی زبانم را می برم و لبم را می دوزم ...

اما قلمم را به بیگانه نمی دهم .

به جان او سوگند که جانم را فدیه اش می کنم ، اسماعیلم را قربانیش می کنم ، به خون سیاه او سوگند که در غدیر خون سرخم غوطه می خورم ، به فرمان او ، هر جا مرا بخواند ، هر جا مرا براند ، هر چه از من بخواهد ، در طاعتش درنگ نمی کنم .

قلم توتم من است ، امانت روح القدس من است ، ودیعه مریم پاک من است ، صلیب مقدس من است ، در وفای او ، اسیر قیصر نمی شوم ، زرخرید یهود نمی شوم ، تسلیم فریسیان نمی شوم ، بگذار بر قامت بلند و راستین و استوار قلمم ، به صلیبم کشند ، به چهار میخم کوبند ، تا او که استوانه حیاتم بوده است ، صلیبب مرگم شود ، شاهد رسالتم گردد ، گواه شهادتم باشد ، تا خدا ببیند که به نامجوئی ، بر قلمم بالا نرفته ام ، تا خلق بداند که به کامجوئی بر سفره گوشت حرام توتمم ننشسته ام ، تا زور بداند ، زر بداند و تزویر بداند که امانت خدا را ، فرعونیان نمی توانند از من گرفت ، ودیعه عشق را قارونیان نمی توانند از من خرید و یادگار رسالت را بلعمیان نمی توانند از من ربود ...

... هر کسی را ، هر قبیله ای را توتمی است ، توتم من ، توتم قبیله من قلم است .

قلم زبان خدا است ، قلم امانت آدم است ، قلم ودیعه عشق است ، هر کسی را توتمی است ،

و قلم توتم من است .

و قلم توتم ما است .

ملاقات با : زینب رشیدی

2010-02-03T18:20:00.005+03:30

1. زمینه ادبی خودتون و زمینه های ادبی مورد علاقتون:
2. نویسندگان مورد علاقتون:
3. کتاب ها و سایر آثار مورد علاقتون:
4. منابع ادبی مورد مطالعتون:
5. نحوه آشناییتون با انجمن ادبی طبری:
دوستی با "دبیر" انجمن
6. ارزیابیتون از انجمن:
گاهی خیلی خوب و گاهی هم کمی غیر قابل تحمل
7. پیشنهادات و انتقاداتتون از انجمن:
اضافه شدن link انجمن به وب سایت موسسه طبری به تبلیغات انجمن کمک می کند.
8. بیشتر از همه بدتون میاد از:
9. بیشتر از همه خوشتون میاد از:
10. یک اثر کوتاه (به عنوان امضا ) از خودتون :
11. شما در یک جمله:

heros come back

2010-01-31T01:34:00.001+03:30

مقدمه:
میگن تاریخ تحت تاثیر شرایط گاهی متفاوت و گاهی یکسانی رقمی خوره . بعضی مواقع بر اثر عوامل مذهبی رقم می خوره , بعضی مواقع بر اثر نیازهای فطری بشری (مثل آز در معنای غیر آزمایشگاه) و گاهی هم بر اثر "سایر موارد که در این مطلب نمی گنجد.". در واقع نکته مشترک تو تاریخ اینه که رقم می خوره, چه کسی بخواد و اراده کنه تو اون تاثیری بذاره و چه کسی نخواد تو اون تاثیری بذاره.

نتیجه گیری:
1- اگه حتی هیچ کس تو بلاگ فعالیتی نداشته باشه (بلاگ:تاریخ!) بلاگ به مسیر قهرمانی خودش ادامه میده.

2- اپراتور بلاگ به پیسی مطلب خورده و همین متن ناقصی رو هم که بالا نوشته از یه مانگای درجه چند قدیمی گرفته.

3- بلاگ به فعالیت خودش ادامه میده.

نکته جانبی:

طبق استقرا بر اساس یه دلیل غیر موجه میشه گفت تاریخ هم موقع امتحانات از رقم خوردن میفته!

ملاقات با: محمد صادق شیروان

2009-12-29T14:05:00.005+03:30

1. زمینه ادبی خودتون و زمینه های ادبی مورد علاقتون:
تنز !!

2. نویسندگان مورد علاقتون:
مولانا،شریعتی،ایرج میزا

3. کتاب ها و سایر آثار مورد علاقتون:
زیاد کتاب نخوندم، نظری ندارم

4. منابع ادبی مورد مطالعتون:
شعر انتقادی-عارفانه

5. نحوه آشناییتون با انجمن ادبی طبری:
فرم ثبت نام تو ترم اول – یک تخته سفید یک ماژیک سیاه دوشنبه ها انجمن یادت نره !!

6. ارزیابیتون از انجمن:
ارزیابی ادبی نمیکنم، اما همین که هرکسی میتونه اونجا حرف بزنه قابل تقدیره

7. پیشنهادات و انتقاداتتون از انجمن:
انجمن رو به انجمن هنر تبدیل کنید یا اینکه خودم میرم یه انجمن اسلامی را میندازم !!!!(
BoOhaha

8. بیشتر از همه بدتون میاد از:
سئوال خوبی نیست.

9. بیشتر از همه خوشتون میاد از:
خداوند.

10. یک اثر کوتاه (به عنوان امضا ) از خودتون :
گر جان من از وفای تو بی روح است کوی دل تو زجان نظر میخواهد

11. شما در یک جمله:
نمیگنجم.

هجرت یا کوچ

2009-12-22T17:52:00.004+03:30

بالاخره این تغییر اسم بلاگ و کوچ از آدرس "قابل نوشتن و غیر قابل خواندن!" انجام شد. تا پایان هفته یه "ملاقات با ..." از سری مقالات "ملاقات با اعضای انجمن" که به معرفی اعضای انجمن می پردازه می ذارم. میشه گفت تقریبا" این دومین مطلب از این سری مطالبه که برای توضیح بیشتر راجع به اون می تونین به پست های کمی قبل تر مراجعه کنید.

ملاقات با محسن وفاخواه

2009-12-18T21:31:00.008+03:30

ملاقات با: محسن وفاخواه – رشته معماری

1. زمینه ادبی خودتون و زمینه های ادبی مورد علاقتون:

2. نویسندگان مورد علاقتون:

3. کتاب ها و سایر آثار مورد علاقتون:
حافظ

4. منابع ادبی مورد مطالعتون:
رباعیات خیام – حافظ – دیوان پروین -

5. نحوه آشناییتون با انجمن ادبی طبری:
به صورت کاملا" اتفاقی و از طریق برد دانشگاه

6. ارزیابیتون از انجمن:
گامی رو به جلو

7. پیشنهادات و انتقاداتتون از انجمن:
فعالیت انجمن بسیار درون گراست و در افراد خاصی خلاصه می شود , در صورتی که باید از امتیازات خود در رشد سطح فکری افراد جامعه به خصوص دانشجویان این دانشگاه استفاده کند و آنها برای رسیدن به کمال که دغدغه هر موجود زنده ای است یاری دهد.

8. بیشتر از همه ~~بدتون~~ میاد از:
خیام

9. بیشتر از همه خوشتون میاد از:
حافظ

10. یک اثر کوتاه به عنوان امضا از خودتون:
آیا بهتر نیست بجای ماندن و سوختن یا تقلای بیهوده برای پریدن , لحظه ای تامل کنیم!

11. شما در یک جمله:
شعر کلامی کوتاهتر است برای رسیدن به کمالی بالاتر

آخرین جلسه؟

2009-12-14T17:24:00.004+03:30

امروز استاد محمودی برای بار دوم تو ترم جاری اومدن انجمن (دفعه قبل در شروع انجمن بود!) و ما رو در این جلسه همراهی کردن. راستش استاد زیاد حرف نزدن و بیشتر مستمع بودن ولی یه جمله گفتن که دلم نمی آد نگم: "من به شما خیلی علاقه دارم ولی ..." ! جلسه مثل همیشه برگزار شد. از ده "ملاقات با ..." فقط 5 تاش پر شد که مسائل خاص خودشونو به همراه داشت که موقع آپلودشون به موقع می فهمین! این نکته رو هم متذکر می شم که تا دوشنبه هفته بعد اسم این بلاگ به
adabit.blogspot.com
تغییر می کنه.

نکات هفته:

تا قبل از پایان هفته یکی از آثار اعضا در بلاگ به روزرسانی خواهد شد.
جدا آخرین جلسه این ترم بود!
به علت نزدیکی به امتحانات راکد نشدن بلاگ حضور فعال اعضا رو میطلبه!!

2009-12-10T23:03:00.003+03:30

کلافه بود و پریشان, شبیه یک طوفان
و مثل رود بزرگی که می کند طغیان

پر از تلاطم دریا, پر از صبوری موج
و خیس مثل زمینی که می خورد باران

دلش همیشه ی تنها, دلش همیشه ی تنگ
و داغ و سرخ شبیه غروب تابستان

که عشق آمد و یک عشق نو به بار آورد
که عشق آمد و یک دست پر, وفا آورد

و رفت گوشه قلبش نشست و عاشق شد
کمی - شبیه - پرنده , کمی - شقایق - شد

تمام دفتر شعرش هوای باران داشت
درست مثل یتیمی غصه نان داشت!!!

چقدر جنس عطش شد چقدر مثل کویر
ترک ترک و شکستن و گردش تثدیر...

شبیه آینه هایی که روبروی همند
تمام دربدری هاش روبروی همند

هنوز مثل همیشه کلافه بوده و هست
همیشه مثل همیشه, همیشه تا پایان...

اثر مهرآفرین رحیمی

2009-12-08T11:36:00.007+03:30

این هفته هم انجمن ادبی با شور و شوق خاصی و فارغ از هر گونه بحث سیاسی در مورد جایگاه "زن" در ادبیات و غیره برگزار شد. یه سری از کارها خونده شد که خیلی نقد شدن و یه سری از کارها خونده شدن که خیلی بیشتر نقد شدن! کلا" همه چیز مثل همیشه خوب بود.
تنها نکته متفاوت, این بود که یه سری فرم "ملاقات با ..." به اعضا داده شد تا خودشونو (شامل حیطه کاری, آثار مورد علاقه, زمینه مطالعه و ...) تو اون معرفی کنن و تو ایام خلاء بین این ترم و اون ترم باهاش بلاگو بروز نگه داریم! البته از فواید بیشمار دیگر این "ملاقات با ..." ها هم نمیشه به همین راحتی گذشت. مثلا آشنایی با زمینه های فکری اعضا و قرار گرفتن در مقابل بازه عظیمی از منابع مطالعاتی متفاوت اعضا و ... ولی علت اصلی همونه که اول گفتم!

*
**
***
**
*

قراره اسم بلاگ با (به) یکی از موارد زیر عوض بشه. لطفا با رای دادن به اسم مورد نظرتون اونو برای انتخاب شدن تائید کنین.

adabit.blogspot.com
adabitbari.blogspot.com
esmesabeghehaminblogbedoonehichtagheiri.blogspot.com

سئوالات "ملاقات با ..." کاملا قابل کم و زیاد کردن هستند و نیازی نیست که حتما کاملا" جدی پر بشن (کاملا بستگی به نظر نویسنده داره بطوری که میتونین حتی یه شعر رو به عنوان جواب کل فرم بیارین.)
می تونین لینک عکس یا آواتاری که علاقه دارین همراه متن معرفی چاپ بشه رو هم توی فرم بنویسین تا در پست قرار بگیره.
اعضایی که این جلسه تو انجمن نبودن هم میتونن نسخه آنلاین این فرم رو از لینک زیر دانلود کنن, ولی به دلایلی دریافت به صورت آفلاین و تنها توسط اعضا (خود شخص یا نایبش) صورت میگیره!

http://dc183.4shared.com/download/167849751/abb23a2b/meet_the_.docx

تا قبل از پایان این هفته شعری از خانم "مهرآفرین رحیمی" در همین پست یا در پست بعدی قرار میگیره.

روز دانشجو

2009-12-04T02:07:00.007+03:30

امسال هم مراسم روز دانشجو برگذار شد. پر سر صداتر از سال قبل که انگار همین دیروز بود. با مقدمه ای صوتی از خانم پایدار که یه لحظه همه کسایی که پارسال هم بودن به یه سال قبل برد. البته صدایی بدون تصویر که یادآوری می کرد :
1- ایشون امسال نیستن :(
2-هنوز مقدمه بهتری پیدا نکردن :)
مراسم شروع شده بود و ...
... کمی گذشت و مقاله ای خونده شد که به عادتی نه چندن جالب شنیده نشد. بعد خیلی چیزا گفته شد که جدی گرفته نشد و خیلی چیزای دیگه که درست یادم نیست ولی بودن. طبق محاسبات همه چیز عالی بود و " اجرا" شد. با آزادی مخوفی در بیان که در ذهن آدم جا نمی گیره و پیشرفت شگفت انگیزی نسبت به دیروز داشت و نوید سال بعدی بهتر رو میداد .البته کسی هم از این آزادی سو استفاده نکرد و همه یا نبودن یا ساکت ساکت بودن و یا اگه بودن فقط و فقط به جماعت درویش صفتی محدود بودن که هی "نعره بر می آوردند": تو را دوست دارم, تو را دوست دارم, تو را دوست دارم... (در دستگاه شور و حلقه تسلسل).
و از همه مهمتر این که در غیبت کبرای سردبیر انجمن (خانم ر.خ.ا) از ایشون تجلیل شد . و من در این تجلیل از کل حرفهای مجریهای مراسم فقط فهمیدیم که ایشون برنده یه چیزی شدن چون به این موفقیت اشاره مستقیمی نشد. پس لطفا اگه اطلاعات بیشتری هم در این زمینه بوده که اطلاع دادن ولی من نشنیدم ای نگرفتم اطلاع بدین تا پست رو اصلاح کنم.

نکات جدید:

آثارتونو بیارین انجمن!
آثارتونو پرینت شده بیارین انجمن!!
آثار سایر نویسندگانم بیارین انجمن!!!
"بهتر نبودن" به معنای "خوب نبودن" نیست, بلکه به معنای "بهتر نبودن"ه!!
در اولین فرصت متن اثر بعدی (شعری از خانم آ.داداشی) در همین پست یا پست بعدی قرار می گیره.

یکی از آثار اعضا:

مي دانم كه كسي مي آيد

كسي كه شبيه خودش است

و وقتي نگاهش مي كنم

با اشاره ي سر به من مي گويد روسري ام را درست كنم!

..........

مي دانم كسي خواهد آمد

و دفتر شعر مرا براي هميشه دفن خواهد كرد

و نام مرا

با هجاي نام خويش

بخش خواهد كرد

و برايم سرمشق جديدي خواهد گرفت

........

مي دانم كه كسي مي آيد

كسي كه مرا به نام خويش ثبت مي كند

و بعد از آن

پدر به من لبخند مي زند

و مادر نيز

و برادرنيز

كه مردي، ‌صاحب من و چموش گري هاي من است!

..........

مي دانم كسي خواهد آمد

و من بعد از آن، بعد از نام او خطاب خواهم شد

و ديگر صاحبي خواهم داشت

و مي توانم پشت پرده ي نارنجی بايستم

و پرواز پروانه را آه بكشم

..................

مي دانم كسي خواهد آمد

كه مرا فتح خواهد كرد

و همه ديگر خيالشان راحت باشد

كه مردي نگهبان من است

مردي كه مي تواند عدالت را ميان من و زنان ِ‌ديگرِ ‍‌ثبت نكرده اش اجرا كند

......

مي دانم كسي خواهد آمد

و سهم من از بوسه هايش

نمناكي شبانه خواهد بود

و نگاه ‌ِ آفتابي اش در ِ‌روز

نصيب دختر ِ بي شناسنامه اي مي شود

كه ابروانش شیطانی است

و به جاي شعر،‌ آرايشگري خوانده

..........

مي دانم كسي خواهد آمد

كسي كه مرد بزرگي است

كسي كه قهرمان بزرگي است

و رخت های بزرگواری اش را هر شب لا به لای رخت های چرک چنگ خواهم زد

و با تکه های شعرهایم شعله های زیر چای آخر شبش را گرم خواهم کرد

2009-11-23T18:23:00.008+03:30

جمیع نکات این هفته در انجمن ادبی:

قراره برای بلاگ یه اسم جدید و قابل خوندن انتخاب بشه پس لطفا در این انتخاب اسم جدید همکاری کنین. برای این کارم کافیه که گزینه های مورد نظرتون رو کامنت (نظر!) بدین.
کپی کارتونو برای نقد کامل و حرفه ای از یه هفته قبل بیارین تا بین اعضا تقسیم بشه و بشه مو رو از ماست کشید بیرون.
در صورت نداشتن اثری برای نقد یا قابل نقد حتما یکی از آثار مورد علاقتونو (با قابلیت خواندن در انجمن) بیارین تا خونده بشه و دچار... نشیم! (اگه جلسه امروز رو بودین می دونین جای خالی چی بوده! )

******
یکی از آثار اعضا:

دوش حرفهایم را به رودخانه اشک های تو که از پیش خانه ما می گذرد آرام گفتم و جام اشک هایم را در رود پاکی تو ریختم تا به دریای دوستی تو ببرد و به قاصدک ها پیام دادم تا سلام من پابرهنه را به عروس سرزمین معرفت برسانند و از او سراغ شهری بگیرند که در آن رنگ ها همه بی رنگی است و پادشاهی ندارد جزء صداقت, شهری که مردانش عصا از کور نمی دزدند و عشق را با شیطان شریک نمی شوند.
آه ای صنم, تو نیستی و تنهایی خانه بی فروغ مرا رنگی از سیاهی زده است , فرومایگان من هیچ ندار را به سخره می گیرند, همان هایی که رنگ پیراهنشان با من بی جامه نمی خواند, و به جرم شهری نبودنم و حکم سادگی به سخره محکوم می کنند
آه ای صنم, چه بگویم
از آن روزی که تو رفتی روزهای من با شبم آمیخته, آب ها رنگ بی رنگی گرفته اند و شب هایم ججابی از سیاهی و من با اشک هایم می سازم,
چه بگویم, بگویم برای لقمه ای نان زندانی تنهاییم, بگویم که سالهاست بوی عطر تو نمی دهم, بگویم مادر دیگر مردست و پدر به جرم مرد بودن سر خاک او گریه نمی کند,
آه چه دل تنگی دارم من, چه دنیای کوچکی دارم من, تمام دنیای من چهارسوق اتاق کوچکم است, اتاقی که در انتهای کوچه بی کسی است, کوچه ای که نشان آن را فقط قاصدک سپیدبال تو دارد ای صنم , ای خدا
آه چه دل تنگی دارم من

اثری از آقای افشار (مشخصات کامل ایشون در اسرع وقت بروزرسانی می شود)

2009-11-17T21:46:00.004+03:30

این هفته انجمن ادبی کلی خبر داشت که اگه بخوام همشو بگم لود بلاگ با اینترنت نجومی فعلی کمی کارساز میشه پس به یه رسم قدیمی نکته نکته گزارشو پیش می برم:
1- یه ارائه از آقای اکبریان در مورد سیاست رواج فرهنگ کهن ایرانی در کشور که بصورت پروژه ای توسط کتابخانه ملی ایران پیگیری میشه ارائه شد که بحث ها و نظرات مثبت و منفی ای رو همراه خودش داشت و با وجود مغایرت بحث فرهنگی با سیاست های انجمن ادبی (اولویت اول نقد و بررسی آثار اعضاست) تا پایان انجمن بحث هایی رو همراه داشت.
2- تحلیل ادبیات امروزی و مقایسه اون با آثار عصر سنگ (نماینده شعرای این صده حافظ علیه الرحمت بود) و این نتیجه های تقریبی:

اشعار حافظ بعضی از ابعاد جامعه حال حاضر ما (از جمله سیاسی و اجتماعی) رو در بر نمی گیره . (که من چواب این یکی رو تازه از تو اینترنت یادم اومده بگم! تو انجمن فقط یه کلمش یادم اومده بود)
ادبیات امروزه نیز بزرگانی رو داره که زمان می طلبه تا حافظ ها و سعدی ها از دل اون بیرون بیاد.
خوندن شعر حافظ کار هر کس نیست (که این هدفی از اهداف برای پروژه ذکر شده در بالا بود)
خریدن کتاب شعر نیز (ترجیحا از نوع دیوانی) کار هر کس نیست.البته این مورد مانعی بین هدف طرح بالاست.
جامعه امرزو ما به دو گروه تقسیم شدن:

اونایی که از حافظ و حافظ خوانی دور شدن.
اونایی که به حافظ و حافظ خوانی نزدیک شدن.

و ...!

3- هنوزم احتمال این که کسی بدون اجبار, اثرشو به صورت کاغذ آ4 مجزا, قابل کپی گرفتن و دارای لیسانس چاپ در بلاگ رو به انجمن بیاره هست.

جواب من به گیرایی سیاسی اشعار حافظ در این متن خلاصه میشه:
برگرفته از http://babajoonshirazi.blogfa.com/post-164.aspx

***************
بعد از سقوط شاه سلطان حسين صفوى ، و غلبه افغانها بر ايران ، محمود افغان يكى از اقوام خود را كه ((مگس خان )) نام داشت ، فرماندار شيراز كرد.
وى پس از چند روزى كه در شيراز بود، روزى كنار قبر حافظ رفت ، بر اثر تعصبات غلطى كه داشت تصميم گرفت قبر حافظ را خراب كند، هر چه اطرافيانش او را نصيحت كردند كه از اين تصميم بگذرد، او گوش نكرد، سرانجام قرار بر اين شد كه از ديوان حافظ، در اين مورد، فالى بگيرند، وقتى كه ديوان را باز كردند، اين شعر در آغاز صفحه راست آن آمد:

اى مگس ! حضرت سيمرغ نه جولانگه تو است

عِرض خود مى برى و زحمت ما مى دارى

مگس خان ، با خواندن اين شعر، سخت تحت تاءثير قرار گرفت ، و از روح حافظ طلب عفو و بخشش كرد.
***************

2009-11-14T15:38:00.007+03:30

قسمت هایی از کتاب Lost, Lonely & Lethal
اثر فرانک میلر
(بنظرم خیلی بد بنظر نمی آد اگه در صورت بودن پاره ای از وقت این هفته کمی راجع به این قسمت از کتاب که تو بلاگ آپلودش کردم بحث بشه! مثلا راجع به تاثیر ترجمه بر نوع خاص متن اون یا سبک دیالوگ های اون یا ...
نکته : "پاره ای از وقت" که نبودش میتونه خیلی دور از انتظار نباشه - دو نقطه دندون)

2009-11-03T17:21:00.001+03:30

یکی از آثار اعضا:

یک نفر گفته مرا هییییس! تو مجبوری که....

گم شوی در دل ِ این قافیه ها، جوری که ...

"ضاقت الأرض" شود حکم ِ خدا در سالی

و تو هم تکیه کنی، تکیه به آن نوری که ...

زل زده بر غزل بی کسی ِ چشمانت

که تو اندازه ی عیسای خدا دوری که ...

چادر مشکی ِ خود را بتکانی در باد

که تو محکوم، تو مجبور...، بگو زوری که ...

بوسه هم مثل هوا خیره به دنیا شده است

در و دیوار گواهند، تو مأموری که ...

دو سه روزیست که من مرده ام و می دردم

درد و هی درد، کمی درد به کافوری که ...

تنِِ عریان مرا از دهنت فاصله داد

یک نفر گفته مرا هییییس! تو مجبوری که...

سمیّه ملّاتبار

2009-11-01T01:19:00.010+03:30

شاید از خودتون بپرسین که شروع اولین جلسه انجمن ادبی چجوری بود یا در واقع شروع اولین گزارش انجمن چجوری باید باشه؟ ساعت یازده و سه دقیقه بود و فقط یک نفر تو انجمن نشسته بود (همین؟!؟!). همه کار داشتن و مشغول بودن و دیر فهمیدن و فارغ التحصیل بودن و نبودن و همه خوب بودن ولی نه تو انجمن , البته حداقل نه تو اون لحظه...! کم کم مهمونا اومدن (اونم قبل از رسیدن اعضا!!) اعضا قدیمی اومدن, نیروهای جدید اومدن , اعضای جدید اومدن , استاد محمودی هم اومد و انجمن تشکیل شد. بقیشو هم نکته نکته می گم :

*********************

1- به این نتیجه رسیدم که آثار اعضا برای نقد در هر جلسه از هفته قبل چاپ و تقسیم بشه تا زمان بیشتری برای نقد باشه.

2- دلیل همه برای نیومدن موجه بود!

3- استاد محمودی چند ده پک آبمیوه و کیک برای انجمن گرفت که چند برابر تعداد آرا بود.

4- تغییر کلاس از مجاورت اتوبان تاثیر بسزایی در کیفیت جلسات انجمن داشت.

5- ...!!

و بالاخره جلسات انجمن

2009-10-19T17:54:00.003+03:30

زمان و مکان برگزاری جلسات انجمن ادبی در سال تحصیلی جدید:

****

زمان: روزهای دوشنبه ساعت 11 تا 12:30

مکان: ساختمان مرکزی کلاس 204.

#*****************************#

تغییرات بنیادی

2009-09-30T23:19:00.003+03:30

بعد مدت ها که می شه گفت از شروع سفرنامه ابراهیم بیکی من (اپراتور بلاگ) تو عرصه اینترنت می گذره متوجه یه نقیصه بزرگ (یک از هزار) تو بلاگمون شدم که با شروع سال جدید اونو تو اولویت تغییرات بلاگ قرار دادم. تغییری که بار فشار خیلی از کامنت های نداده رو از دوشم کم می کنه و باعث می شه خیلی مسئولیت ناپذیرتر از اون چیزی که هستم به نظر نرسم. به هر حال چون باید هر فصل یک الی دو پست داشته باشم تا سرویس های بلاگر بلاگو راکد ندونن (که البته کامنت دوستان هم همین تاثیر رو داره!) منم یه گزارش از آخرین فعالیت هام میدم :

دو نقطه زیر حروف "ی" در تیتر بلاگ که بخاطر عربی بودن کاراکتر ها تا دیروز موجود بوده , اصلاح شده و از این به بعد با تیتری کاملا پارسی رو هستیم (حداقل بدون کاراکترهای عربی) . همین .

پیشنیاز

2009-09-08T14:48:00.002+04:30

دوست دارم بگم سکوتم معنا دار بوده , از اون سکوتا که آدم وقتی ادعاش میشه می کنه یا از اون سکوتا که وقتی آدم بیخیال چیزی شده میکنه یا هر چور سکوت خفن معنادار دیگه ای . ولی سکوت من به این خاطره که تا وقتی اثری از اثار آعضا نباشه ، منم از بیکاری سماق می مکم و وبگردی می کنم. ( یه نکته گرافیکی : این از مزایای اپراتور بلاگ بودنه که میشه کامنتو با یه پست کامل جواب داد و هر حرف حسابی که به مزاق اپراتور خوش نیاد رو ... !) تو این پستم حرف نگفته ای ندارم , جز این که کم کم داره سال تحصیلی شروع میشه و بهتره زمزمه هماهنگی اعضا نسبت به انجمن با توجه به زمان پرشون از الآن راه بیفته, حالا چه روی خط چه زیر خط . و البته برای این هماهنگی چه کسی بهتر از سردبیر انجمن ادبی = "خانم خدابنده" !

دبير نامه

2009-08-16T15:50:00.020+04:30

نمی دونمـ از قیافه ی حق به جانبمـ بود یا مظلومیتی که لابد ته صدامـ قایمـ کرده بودمـ که اوّلش خیلی تحویل گرفت و گفت : "مجوّز و این حرفا چیه ...شما معتمد مایی " ! ...

ولی تابلو بود این قضیّه صداش بعدا" در میاد !

بعدا" که هر روز به یه دلیل نافرمـ باید ************************" محترمـ رو ملاقات می کردمـ و کلّی راست و دروغ از مدیریّت منحصر به فردشون می گفتمـ (!...) تا شاید اجازه بدن بی سر و صدا کارمونو شروع کنیمـ ، فهمیدمـ که سقوط چقدر نزدیکه !...

اون مصیبت ِ پیدا کردن هفت نفر هیئت موسُس و منّت کشی از بچّه ها که یا عضو شید یا می کشیمتون (!) همـ دنیای خودشو داشت.دنیایی که باعث شد بدجور برمـ تو نخ دانشگاه های دیگه ی بابل و مزّه ی این حقیقت بمونه لای دندونمـ که : "اینجا موسّسه ی آموزش عالی طبری ه " ! ... فقط و تنها فقطهمیـــن !

وقتی حتّی حاضر نمی شدن یه فضای بهتر برای جلسات بهمون بدن ... شاید چون دیگه معلومـ شده بود بچّه های انجمن چه قدر بدپیله ن و خودت می دونی که بدپیله ها چه قدر خطرناکن رفیق ! ...

آخرشمـ که جز خودمـ و "مـ - پ " کلّ هیئت موسّس پیچونده بودن ...

بعدش گشتیمـ دنبال آدمایی که نمی دونستیمـ کجان ! نمی دونستیم هستن یا نه ! ...

و این طوری شد که " آ - مـ" و "ح - ک" و "پ ص " و "ع – ن" و "و – مـ " و ... پیدا شدن ؛

پیدا شدن !

انجمن اون اوّلا یه کمـ ناله بود ! به خصوص که خیلیا فقط از روی کنجکاوی اومده بودن ؛

بعدِ یه مدّت بعضیا رفتن ؛ بعضیا با خنده...بعضیا با دلخوری...بعضیا به زور ...بعضیامـ رفتن که رفته باشن !...

ولی همه ی حسّ من این بود که هنوز هیچ چی شروع نشده ؛هیچ چی ِ هیچ چی...

حتّی وقتی این بلاگ خودشو انداخت وسط و کلّی خاطره شد از همون اوّل تا همین حالا ، حسّمـ همین بود.

انگار آدماش پیدا نشدن ...یا پیدا شدن و دوباره خودشونو مخفی کردن !

اینه که نمی فهممـ مثلا" این مهندس "ع-ن" که اینباکس ملّتو پر می کنه از دعوت نامه های این سایت و اون سایت ... چی می شه بیاد یه بار اینجامـ یه دستی تکون بده و بره یا اون یکی مهندس "و-مـ " یه جمله بنویسه جز به روزمـ ! ...

یا "مـ - پ" یا "ز – ر " یا س - ص" یا "مـ ر " یا "ا – ب" یا ...

حالا که به قول استاد "میمـ " ، انجمن ادبی" تنها انجمن شناسنامه دار و زنده ی طبری ه" ،

کاشکی قدرشو بدونیمـ ،

قدرشو بیشتر بدونیمـ ...

رقیّه خدابند ه اویلی

همه پرسي

2009-08-02T11:49:00.006+04:30

!vote & sub

تو بحثاي اوليه انجمن يه اشاراتي به منابع و ماخذ بوده كه هميشه از دور خوب به نظر مي رسيد ولي از نزديك با يه افكت موشن بلور قوي دور مي شد! خوبه كه اون منابع معرفي بشه تا دامنه مطالبي كه مي دونيم و مي خونيم رو با ديگران به اشتراك بزاريم!

"اين پست يك فراخوان از تمام كسايي كه اين بلاگو مي خونن براي به اشتراك گذاشتن منابع ادبي مورد نظرشونه"

تابستان پر ريخت و پاش ايراني من

2009-07-24T22:32:00.006+04:30

!بنظر ميرسه اين تابستون نمي خواد تموم بشه

حالا دارم معني "تعطيلات" رو به درستي مي فهمم! تعطيلات دقيقا يعني با رسيدن تابستون هندوانه پوست كني و آنلاين باشي و بلاگ انجمن ادبي رو چك كني و درست زماني كه بايد حرفتو بزني و نظرتو بسندي هندوانه عزيز دست و دهنتو تعطيل مي كنه! اي نفرين همه بزرگ اديبان عزيز جهان به اين هندوانه خوشمزه. همين

***

چه بد بزرگ شدیم

میان گرگم به هواها

من و تو و

این جبرییل های زمینی ...

آره ...

باز معلّقم در این هفته های گل و شیرینی

و تکرار می شوم

توی دهن کجی حبّه های قند

لعنت به این سینی چای تکراری

نه ...

لعنت به ...

صحبت های دربسته

این خاله زنک های نشسته با

وحی های منزل:

"مال هم نیستید " ! ...

آره ...

لعنت به من ، به تو ...

به هم فامیلی تکراری

نه ...

لعنت به

بازی کلاغ پر ِ

این لعنت های تکراری ...

مهسا پایدار

کارشناسی ناپیوسته کامپیوتر-ترم 2

... هيچ وقت راحت تر از اين نبود!

2009-07-16T09:12:00.003+04:30

يكي از آثار اعضا:

***

و جاده بود

که مرا همیشه به فکر فرا می خواند

و چه عمیق چیزها به من می آموخت

و من اسیر این پندار

که معتاد جاده شده ام

روزی که آزاد شدم فهمیدم

اسیر تفکّرم ...

***

سمیّه صدفیان

کارشناسی ناپیوسته معماری - ترم 4

چرا؟

2009-07-11T00:44:00.002+04:30

ده دقيقه قبل از اين كه اين پست رو بزارم در اين هفته آمار بازديد بلاگ رو از گوگل آنالايتيكز براي آخرين بار ديدم. يه جاي كار مي لنگه. وقتي اونو با آمار تعداد كامنت هاي ماه اخير (4 هفته و 3 روز گذشته) مقايسه مي كنم... به طرز ناجوانمردانه اي نسبت آمار بازديد سايت بيش از 30 برابر كامنت هاييه كه گذاشته شده (با وجود اين كه امكان كامنت گذاشتن تو بلاگمون وجود داره!). مي شه يكي منو توجيه كنه كه چرا؟ من واقعا نمي دونم!

نكته دومي كه به ذهنم ميرسه اين كامنته كه:

من مي خوام يه ليست از لينك بلاگهاي ادبي تو بلاگمون بزارم و خيلي مشتاقم گزينه هايي كه مي تونه تو اين راه كمكم كنه رو بشنوم. پيشاپيش ممنون.

بيشتر معرفي و بازديد يك بلاگ از لينك شدن تو بلاگ هاي ديگه است ولي طبق آمار ... انتخاب بلاگ هاي ادبي واقعا براي من سخته و به همبن خاطر اون كامنت رو دادم ، وگرنه كپي كردن لينك هاي لينك ليست بلاگ اعضا برام كاري نداشت ...

به هر حال فايل ريپورت فعاليت ماه اخير رو هم آپلود مي كنم تا خودتون قضاوت كنيد.

لطفا در بهبود و رفع مشكلات بلاگ كمكم كنيد. منتظر انتقادات و پيشنهاداتتون هستم. (به هر حال بيش از هر كسي اين بلاگ متعلق به اعضاي انجمن و خوانندگانشه. كمي دل بسوزونيد و از خاكسترش دل جديدي به بلاگ ببنديد و ...)

لينك ريپورت:

http://rapidshare.com/files/254310376/report1.pdf.html

(يكي از نكات جالب اين ريپورت اينه كه قسمتي از آمار بازديد رو از قاره آمريكا و كشورهاي همجوار نشون ميده!)

يكي از آثار اعضا:

مثل آبشاری بودم که می رفتم و می رفتم و می رفتم و از بلندی به پایین و بعد زندگی ام را ادامه دادم در رود...

رود رفت و رفت و رفت و رفت ...

ودر راه سنگ هایی که با آن برخورد کردم...دردم گرفت ولی باز هم رفتم ؛ گاهی به سنگی بزرگ برخورد می کردم که هم درد داشت و هم مرا به دو نیم تقسیم می کرد ولی باز هم نیمه هایم به من تبدیل می شدند و ادامه می دادم ...

روزی ابری دیدم که باران تشنگی می ریخت از او .همچنان که نگاهش می کردم خیلی دوست داشتم باران او بر سرمن هم بریزد...او خیلی زیبا بود...

از دور نگاهش می کردم.

گذشت و گذشت و گذشت ...دعا می کردم...

روزی توانستم...توانستم با او صحبت کنم...

گفتم : ای ابر...من تو را دوست دارم.می خواهم با تو باشم...برایم بباری...

گفت : من یک ابر کوچکم... وتو رودی هستی که می روی و می روی و آخر به دریا می ریزی و بزرگ می شوی ...

باران من دردی از تو دوا نمی کند ...

گفتم : می خواهم در مسیری که می روم تو بر سرم بباری ...

گفت : باران من محدود است ... مرا ببخش ...

گفتم : گاهی دردهایی است که ابرهای بزرگ نمی توانند کمکی بکنند ... هرگز نمی توانند ...ولی یک ابر کوچک می تواند...

گفتم قلب من فقط با تو باران تو ...

آرام دور شد و رفت تا باز هم ببارد و من روز به روز خشک تر شدم...

از دور می بینم ...

***

سحر خانکی

کارشناسی ناپیوسته کامپیوتر ترم 2

یکی از آثار اعضا

2009-07-01T12:55:00.007+04:30

:يكي از آثار اعضا

***

"""لبهايم را تا روز مبادا بسته ام

كه مبادا

زير آسمان من هم بلند شود

تكه ابري كه

جاي خالي چشم هاي توست

حالا تنهاي ام را با يك وجب خاك

تقسيم

بيا

كنار جدول همين خيابان

ضرب كن مرا توي چشمهايت

به طرح قديم

حتي اگر سراب هم ببارد

دلتگي را نمي شود توي باغچه كاشت

نگاه كن به ته مانده ي

روزي كه توي دستانت

كاغذهاي باطله

كه انشا نمي شوند

...

نامه را از هر طرف كه بنويسي

صدا ندارد!"""

***

راحیل حسینی – دانشجوی دانشگاه علوم پزشکی بابل

(مهمان انجمن)

اگر بگذارد ...

2009-06-23T11:46:00.011+04:30

!!!... اگه امتحانات به خوبي

***

يكي از آثار اعضا:

***

باز اگر گردي

اي عشق نفرت آلود

مرا در اوج خواهي ديد

مصلوب نياز

و باور نخواهي کرد

تو اگر ... فقط اگر

هاي... هاي هاي...

عشق نفرت آلود

باز اگر گردي

مرا خواهي ديد

هنوز ايستاده ام

و سررسيدت را آنقدر خوانده ام

و عکست را آنقدر ديده ام

و خطت را آنقدر..

و عشقت را ...

و نامت را...

و چشمت

و دستت

و مرگم

و دردم

و قلبم

و حرفم را...

باز اگر...

باز اگر گردي

اي عشق

مرا خواهي ديد

اي نفرت

اي انتظار

اي زندگي

اي مرگ

اي سررسيد

اي عکس

اي خط

اي... اي ... اي

باور نخواهي کرد

باز اگر گردي

فاطمه خانپور _ کارشناسی عمران

بهار، تابستان ، پائيز، زمستان و دوباره بهار...

2009-06-15T19:52:00.011+04:30

بهار داره با همه ي رنگ هاي صورتي و قشنگش كم كم فضاي خودشو به تابستون گرم و سوزان ميده كه تو اونم طبيعت صورتي و زيباست. پس تا پائيز كه برگ ها رنگ مي بازند و قهوه اي مي شوند .... يا نه اصلا فصل ريزش برگ ها كه ... نمي دونم چرا هر چي مي نويسم بوي عجيبي ميده! احساس مي كنم كه همه چيز تو اين پست ناخواسته ايهام داره به حرفهايي كه نبايد زد! بي توجه به اين مقدمه به اثر توجه كنيد:

نكته : بعضي رنگ ها به خاطر پاره اي ملاحظات رسانه اي با معادل ملايم صورتي جايگزين شده اند و نگارنده بلاگ خدايي ناكرده كوررنگ نيست!

***

يكي از آثار دانش جويان:

دستم لرزید

میان تکاپوی حرف ها و نگاه ها

دستم لرزید

امروز

اینجا

خسته ام زودتر

چه می خواهی ؟

حضور این پرواز را در من نمی توانی کشت

برایم آینه هستی و مغاک

شکستی

دستم برید،

وقتی به رویت می لغزید

زیر دستانم

ورق هایت پرواز می کنند

و کاش بنشینی

پرواز رویا.

تو نخواهی توانست

به بال هایم دست یازی.

این پرواز

همنشین تنهایی من است.

و از بال هایم خون می بارد.

دور شو.

تو را در کنار دیوارهای غم گرفته جا می گذارم...

مهتاب سید آبادی _ کارشناسی ناپیوسته معماری

2009-06-08T21:57:00.004+04:30

الآن كه دارم اين پست رو مي نويسيم درگير انتخاب بزرگيم...

سخته كه براي يه دنيا تصميم بگيري مخصوصا كه مطمئني همه دنيا چشمشون به راي توئه! سخت تر از اون اينه كه هر چهار گزينه اي كه در اختيار داري عالين و منم حقي ندارم كه انتخاب نكنم.

با وجود دلبستگيم به هر چهار گزينه ي موجود (كه واقعا و از ته قلبم مي گم) با استفاده از دو سكه و پرتابشون به صورت موازي عدالت رو در انتخابم سهيم كردم!

نتيجه هم اين شد كه شعر سوم از چهار اثر ادبي اي كه خانم خدابنده با تاكيد بر الگوي درست مصرف به من دادن رو با الگوي "2 سكه – چهار گزينه" انتخاب كردم.

در انتخاب هاتون موفق باشيد (با اميد به اين كه مثل من از تصميمتون لذت ببرين :)

***

شهر شب های خوب «نارنجی»

غرق بی تابیِ زمین از گل

زیر رگبار بوسه های غزل

شهر عاشق شدن ، جنون ، «بابل»

توی پس کوچه های خلوت شهر

یک نفر داشت از تو رد می شد

یک نفر به تو فکر می کرد و

حالش از ختده هات ، بد می شد

پشت خط های عابر چشمت

هی دویدم به سمت بی کسی ات

ترسِ از قرمزِ تو رد شدن و

ناسزا گفتن و دهن کجی ات

عطر نارنج های مسمومت

توی افکارِ شهر من پیچید

وقتی از باغ های چشمانت

یک نفرمیوه های کالی چید

در خیالم نگاه هرزه ی توست

و تب و لرزِ اضطرابی سرد

مثل یک پرتقال خونی که

در سرم داشت خودکشی می کرد

گندم و پرتقال ، حتی سیب !

فرق اصلا" نمی کند با هم

وقتی از چشم های تو نگذشت

رانده شد از بهشت ، حوا هم

زندگی ، پرتقالِ مسمومیست

که کسی پوست می کند در دست

مثل یک اتفاقِ پوسیده

در تهِ یک جهنمِ بن بست ...

کامران محمدی – دانشجوی دانشگاه علوم پزشکی بابل

(مهمان انجمن)

2009-06-02T17:31:00.005+04:30

يكي از آثار اعضا :

***

دیشب از حرص خویش می گفتم : عاشقی کار نسل آدم نیست
مثل خواب عمیق من در تو ، لحظه هایی که با تو دارم نیست
من همینم:همین که می بینی ... مثل یک اتّفاق مصنوعی
رنگم از سر پریده انگاری،دیگر آن چشم ها خدایم نیست
با همین چشم های دور از هم ، ما به امر خدای رقصیدیم
این وسط من مدام آهسته،بوسه هایی زدم که یادم نیست
حسّ خوبی ندارمت امّا ، در سرم شور دیگری برپاست
بی صداتر مرا لگد می زد ، نطفه هایی که در میانم نیست
باز می ترسم از خودم انگار ، این مسیری عجب تماشایی است
یک نفر داشت بند می آورد، نفسم را که پا به پایم نیست
سُر می خوردی از تن تلخم ، مثل یک ناشناس بی احساس
یک صدای عجیب تر می گفت : این همان دختری که یارم نیست
تو ندیدی هنوز یادم هست ، لحظه هایی که با خدا قهرم
مثل طعم نگاه سردی که ، هیچ وقتی که بر زبانم نیست
عاشقی کار نسل آدم نیست ، این همان خلق اشتباه خداست
مثل شن های ساحل زیبا،آن عزیزی که در کنارم نیست...

سمیّه ملّاتبار ( كوثر )

زير خط بوديم ، روي خط خواهيم رفت ...

2009-05-26T00:28:00.008+04:30

امروز آخرين جلسه رسمي انجمن ادبي تو سال تحصيلي 88-87 بود. خيلي چيزا تو ذهنم بود كه مي خواستم فقط تو بلاگ خودم بنويسم و براي خودم نگهش دارم ولي ترجيح مي دهم اينجا بگمش تا كسي غير از خودم هم اونو بخونه. مي خوام از افرادي بگم كه به سختي تونستم اسم بعضي هاشون رو ياد بگيرم و چون نمي تونم اسم همه رو بگم قسمتي از تصوير كودكانه اي كه از اونا تو ذهنمه رو مي گم .
اول از همه از شاعري شروع مي كنم كه با 2 شعر كه به سختي يك صفحه مي شه دنيايي رو عرضه كرد و مخاطبانشو تو كف سومي گذاشت (مخاطباني شامل 2 گروه: من و بقيه! ) ، يكي كه خوب ميدونه چه جوري عروض رو به بازي بگيره و بيخيال از تكنيك "اثر ادبي خلق كنه" . بعدي يكي بود كه روز دانشجو تصويري داشت ولي صدايي نه و اومد تا صداش برسه به گوشهايي كه صدا رو درك مي كنه و الآن ديگه تصويري نيست هر چي كه ازش يادمه! سومي بانوي مرداده كه با ژن ناخلفش دو نفري سر دبير محترم جلسه بودند . مي خوام از خيلي ها بگم كه نتونستم بشناسمشون و خيلي ها بگم كه با اين كه نتونستم بشناسمشون ولي دارم راجع بهشون نظر ميدم چون كيبورد زير دستم بيكار نباشه و خيلي ها كه نتونستم نظرمو بگم ولي دقيقا يادمه كي هستن (فقط اسمارو يادم نيست!) . از يكي كه در آينده نزديك داره تو سطح بين المللي شعر مي گه و محتوايي بين سياره اي داره و امضاي آثارشم كه اونو تو دنياي ادب متمايز مي كنه اينه : "من شعر گفتم بلد نيستم ، ولي مي خوام ... " چون تصميم گرفته و ... و اون آقا كه منو تو چند صد بلاگي كه بهم داده تنها گذاشته تا تو اينترنت اگه گم هم شدم مسيري از روشنايي بهم بگه : "بيا با ما" . و اعضايي كه خودشونو "مهمان" مي دونستن و چقدر محتوا براي ارائه داشتن و دارن تا تابستونو با نسيم خنكي از ادبيات خودمون بهار كنن... درست مثل همين بهار سوزاني كه دارم آخرين پست جلسات رسميشو مي نويسم . و در آخر از كسي مي گم كه تو كل جلسات در كنار اعضا و در مورد همون موضوع جلسه كاملا سكوت اختيار مي كرد. من از خانم باصري اسمي نمي برم ولي مي دونم كه شما مخاطب عزيز مي دونين منظورم ايشون بوده! اين پست داره مثل زندگي طولاني ميشه و "اگه تو زندگي حرفي با ارزش گفتن نداري كه بزني بهتره دنبال حرفي بگردي كه ارزش شنيدن داره" ، پس فقط قبل از اين كه اين پست رو تموم كنم و فقط و فقط قبل از اين كه دوباره شروع كنم به گشتن تو بلاگ اعضا 3 نكته كلي رو گفته باشم :
تنوع نشستن آقايون چندين برابر خانم ها بود!
آقايون تو انجمن محتوا گراتر و خانم ها تكنيكي تر و احساسي تر به اثر نگاه مي كردند!
اين يك پست "خداحافظي" نيست ، اين فقط يك "سال بعد مي بينمتون" يا "تابستون داغ و آنلاين من" ديگه است كه امتحانات پايان ترم تحميل كرده! همين !!!
*
***
يكي از آثار اعضا :
***
*

نامه اي به مسئول محترم مقام
روزي از روزها كه براي انجام ماموريت تحويل داده شده به اينجانب ، كه پيدا كردن رسانه اي كاغذي بدون هر تمايلي به چهار جهت است از شهري به شهر ديگر و از كشوري به كشور ديگر سفر مي كردم ، با صحنه عجيبي روبرو شدم . پيرمردي 20-10 ساله به آرامي و تداوم سر خود را به كيوسك روزنامه فروشي مي كوبيد و نجوا مي كرد . مسيري از خون از فرق سرش بدون هيچ جهت گيري اي جريان داشت. از او علت اين مهم را پرسيدم . گفت :" هيچي ، مشكلي نيست ... فقط ... " و به آرامي و البته با اضطراب به روزنامه هاي اطرافش خيره شد و در حالي كه چشمانش گريزي از حقيقت نداشت ، ناگهان فرياد زد : رئيس ...
پير-پسر نيمه دوم تركيب جدا اضافي مورد نظر را بين زمين و آسمان و در حالي كه تنها همدم و هم قدمش نيروي جاذبه بود به گونه اي فرياد زد كه بين درها و ديوارها و كوه هاي بلند و ساختمان هاي بلندتر از كوه ها و گوش اينجانب طنين انداخت.
پس از چند ثانيه و البته پس از اطمينان از هلاكت آن شخص دفتر چه يادداشتم را به دست آوردم تا كوله بارم از سفر اخير را به قلم تحرير درآورم. نتيجه آن كه :
" لطفا در صورت عدم تغاير با سياست هاي تنظيم جمعيت ، در كنار روزنامه فروشي ها گاردريل (1) نصب كنيد."
با تشكر از رئيس محترم طنين
امضا

1) Guardrail :

گاردريل به رديفي از ميله هاي فلزي كنار جاده ها گفته مي شود كه معمولا براي جلوگيري از سقوط ماشين ها به دره نصب مي شود.

آيت متوليان ، كارشناسي نرم افزار - ترم 2

ميزبان يا مهمان؟

2009-05-19T10:23:00.007+04:30

امروز انجمن براي بار چندم شاهد مهمان هاي عزيزي در جمع خودش بود كه مولاريته فضاي ادبي انجمن رو به چالش كشيده بودند! مهمان هايي كه دوست دارم اونا رو اعضا بخونم و برام جالب بود كه به طرز هماهنگ و همرنگي ، صميمانه دست ياري در دستان انجمن قرار دادند تا قطعات پازل در كنار هم قرار بگيره و صورت مسئله اي حل بشه... اشعار و نثرهايي كه امروز خوانده شد باز هم براي بار چندم مورد تعريف و تمجيد بيكران قرار گرفت تا نويسندگان اثر با دست پر از انجمن خارج بشن . از شما چه پنهان منم هوس هندوانه كردم. ولي جدا امروز شاهد كارهاي كم نقصي بوديم كه گزينه هاي انتخابي رو براي اثري كه براي "نقد" در بلاگ قرار مي گيره سخت تر كرد. در اينجا چند نكته وجود داره كه بايد در مورد اين "اثر منتخب هفته:" سابق بگم . اول از همه اين كه عنوان كاملا اشتباه بوده و لغت منتخب نه در معناي استاندارد "نمونه و انتخاب شده" انتخاب كردم و شايد هفته هم حذف بشه و حتي اثري از آثار "اثر" هم باقي نمونه. دوم اين كه ملاك هاي انتخاب اين "يكي از آثار اعضا" دست دستان ديگري است ! آخرين نكته اي هم كه مي خوام مفصل بهش اشاره كوچكي داشته باشم در مورد نقدها و نظرهاي بعضي از اعضاست كه بازه زماني رو دست آويزي براي سكوتشون مي كردند. سكوت خوبه ولي يادمون نره : "اعضا در انجمن ادبي جمع نمي شوند تا درمورد يك موضوع خاص سكوت اختيار كنند." مخصوصا كه به طور مشخص كسايي كه سكوت مي كردند خيلي بيشتر از بعضي ... بگذريم! به هر حال نكات پاياني رو كليدواژه بار مي گم كه پستم از ايني كه هست خسته كننده تر نشه!

1- لطفا اگه نظر طولاني در حد مقاله يا پايان نامه دارين متن كاملشو كامنت بدين يا لينكشو تو كامنت هاي همون هفته بذارين.
2- لطفا لينك بلاگتون رو كامنت بدين تا ساير آثارتون هم به اشتراك گذاشته بشه.
3- لطفا كامنت بدين!!!
4- لطفا آثاري رو كه با بازه زماني جلسه هماهنگ تره در جلسات انجمن ارائه بديد.
5- لطفا موفق باشيد .

يكي از آثار اعضا :

*******

فروغ زاده انديشه هاي پاك

ديگر در اين حيات پر از اضطراب محض

اين كوچه هاي خاكي بن بست

من با تو از چه كسي گويم

اينجا كسي به فكر شكفتن نيست

اين پريده رنگ شده آيه هاي نور

كه درد پنجره ديگر عقاب مرده و كركس گرفته رنگ

اينجا لجن به جاي چمن زار

اينجا علف به جاي سپيدار

اينجا شهر افليجي به جاي ز ايام

در انتظار لحظه فرجام

هر لحظه ، هر زمان

پرواز در ذهن شهر ز خاطر گريخته

آري پرنده مردني است

اما در اين قفس تنگ بي حصار

پرواز مرده است فروغم!

آتنا داداشي ، كارشناسي كامپيوتر - ترم 4

هر دم از این باغ بری می رسد...

2009-05-12T20:56:00.011+04:30

امروز استاد محمودي براي اولين بار در جلسه حضور پيدا کردن! يکي از همون دست هاي پشت پرده اي که در اولين پست وعده معرفيشونو داده بودم. گر چه استاد در جلسه حضور داشتن ولي اين حضور در حد چند نظر و تفکر جذاب يبشتر نبود (که البته از عظمت حضور استاد چيزي کم نميکنه!) ولي کاش حجم ديالوگ بيشتري رو از استاد شاهد بوديم (استاد "مهمان بود و مهمان نواز") و تنها شعري هم که استاد در کاغذي نوشتن کاملا محرمانه به جيب رفت! در اين مورد اپراتور بلاگ نگاهي هم از "آن اثر ادبي" داشت ولي چون تقلب تک-حذفيه من هم سکوت مي کنم . در اينجا براي بار چندم متذکر مي شم که لطفا نظرات تخصصي و بحث برانگيز رو که طولاني تر از وقت انجمن ميشه (که مبتني بر مرجع يا مراجع ديگري هم ميتونه باشه) رو تو بلاگ بذارين تا مکتوب و مستدل مورد بررسي قرار بگيره و اجازه تفکر رو به واسطه بازه زماني طولاني تر در اختيار افراد قرار بده. اين جوري حجم بالايي از آرا تا زمان در جريان بودن اون بحث رد و بدل ميشه که ضمن احترام به وقت ديگران , به وقت ديگران هم احترام گذاشته ميشه! (فعلا دلايل ديگر در اولويت پايين تري قرار دارند.) يه نکته : استاد شريعتي در متني (که فکر ميکنم در کتاب توتم پرستي بود) به توصيفي مردي مي پردازه که چيزي از حافظ نمي دونه و حتي ترجمه عبارت "الي يا ايها الساقي, ادر کاسا و ناولها" رو يه چيزي تو مايه هاي "اي ساقي, قربونت برم, يک کاسه ... کن تا تناول کنم!" (البته دکتر بدون سانسور فرمودند!) مي دونه. به شخصه اميدوارم هيچ وقت تو بازه بسته کسايي که شريعتي اونا رو به درستي تشبيه کرده نباشم (اگر هم باشم, سکوت مي کنم تا ... !!!)

يكي از آثار اعضا :

بوی بهارنارنج

عطر یاد بهار و نارنج ... خوب خرابم می کند اکنون ...
چه بهتر !
عالیست !
گرچه شاید امروز
آسمانِ شعشعۀ عطرِ دل انگیزِ بویت
همچو جانم خالیست
و ندارم نصیبی من از آن زمزمۀ شربت سرخ مسیحاییت....
روح من آزاد است
نه از آن زندانِ ظرفِ تهیِ آمالم
بلکه شاید قصری...
از بوی بهار و نارنج
و نسیمی آرام و چنان بی پایان
که نوای نَفَسَم را؛ چو جهان، می خواند
تند و بس رندانه...
به نوایی از جنس بهار و نارنج...

من دلم بی تابست
مست یک جرعه بوی بهار؛ نارنج شبانه
مست یک لحظه صفایِ دیدار
مست آن لحظه که خورشید، چنان می آید ... که نبودش انگار...
و نوای پر آواز زمان....جان می گیرد از آن
و از آن بی پایان
نور مهتاب و زمان را، پیشه ی مهر، در این گنبد نیلی؛ به سپیدی زمان می بینم
من خودم مهتابم
مست یک خوشه نسیم
با به سر سودایی
که دلم را همچو یک شعر سپـیــــــــــــــــــــد
رو به یک صخره آبی از جنس نگاه ....
آن چنان شاد به سخره؛ زبان می گیرد ... که دلم می شکند
تا صدایی آید
همچو حسِ قشنگ باران
درمیان سبزیِ سرخ چمنهای بهار...

در پی بارنم؛
شوق دیدارش؛ ... باز مرا خوب خزان می سازد
عطر یک خوشه صفا...
مزه یک جرعه نسیم در ته فنجان زمان
گاه و بی گاه کمی چاشنی سرخ و سیاه ... از بهار و نارنج ....
و اگر روزی ...
از میان باران ...
ناگهانی شاید ..
.تو
بهاری، دیدی...
به او یاد آور
که هزاران بار به او من گفتم
در آن لحظه که زمان از تپش ثانیه ها می ماند
تا به یک شاخه از نور سرد مهتاب
سردو بس بی احساس حسادت ورزد
و اعورانه به دیدار نگاهش آید ...
بارها من گفتم
که به یاد این دوست
و به جای یوسف
همچو آرش؛ به کمانی بده او را تو این آواز...
که سلامم را به بوی بهارنارنج برسان...

آرش یوسف دوست- یکشنبه 13 اردیبهشت 1388 – خنک و آفتابی
صنعت: سه شنبه 22 اردیبهشت 88 - ابری

چه پر افتخار ، در هفته معلم ...

2009-05-05T01:10:00.016+04:30

امروز جلسه انجمن متفاوت تر از همه دفعات متفاوتي بود كه تا الآن داشت :
مثل هميشه و همون جاي هميشگي بود. اعضا كارشون رو ارائه دادن و مثل هميشه در مورد خيلي چيزها كه پر بيربط به اثر نبود حرف زده شد ، بعضي ها جديد بودن . و بين تمام عناصر ويژه ولي تكراري جلسات ...
حضور استاد شهادتيان طوفاني ، كمي غافلگير كننده و كلي درگير كننده بود و مخصوصا وقتي توجه داشته باشين كه مبحث اصلي جلسه يه چيزي تو مايه هاي معناگرايي مشخص در ترانه يا مقصد گرايي مثبت اثر يا مثبت گرايي مقصد ادبي بود! و استاد محتواي ترانه رو محكوم به ...
براي اطلاع بيشتر از آنچه كه در انجمن خواهد گذشت مي تونين دو شنبه ها ، ساعت 11، "جايي همين نزديكي " يا به طور دقيق تر كلاس 103 ساختمان مركزي دانشگاه طبري حضور پيدا كنين .

*******

يكي از آثار اعضا :
چه نزديكم تو را، اي شعله هاي خيس چشمانت بر اين ويران نشين تنها سرود
گر چه با رفتن به باد مرگ بسپاري، تو اين ويران ترين آبادي سرد و كبود
ليك بگذر، زين اسير درد دست دشت مرگ آلود بي باران فرود
دلم را مي كني از جا، تو اي سالار روياهاي تنهايم
سرت را مي گذاري بر سر من تا تو اي تنها
مرا فرياد كن، در زير سم خاطرات تلخ هر فردا
شب از تكرار من خسته است
من از تكرار شب بيزار

"امين حاتمي نسب"
كارشناسي عمران-عمران - ورودي مهر 85

تثبيت و تداوم

2009-04-28T17:02:00.009+04:30

نمي دانم چه بگويم ، مينويسم
وقتي خودكار رنگ نمي دهد گريه ام مي گيرد
وقتي اشك در نمي آيد خنده ام مي گيرد
و وقتي دليل خنده ام را نمي دانم ... !؟
چرا بين اين همه آدم كه بر هم رسوب كرده اند
من شاعر شده ام ... ...

عباس نيكزاد
كارشناسي ناپيوسته كامپيوتر – ترم 2

**********

احوال شاعر
شاعر کسی باشد که قلبش پر ز درد است
رنگ رخش از سوز دل مایل به زرد است
احساس شاعر برتری بر عقل دارد
او واژگان خویش را از قلب آرد
روشن کند راه و بسوزد خود چو شمعی
تنها شود وقتی بماند بین جمعی
اهل شب است و تا دم صبح است بیدار
مستان عاشق را به شعری سازد هشیار
با خویشتن همواره خلوت می نماید
گاهی زغم گاهی ز شادی می سراید
او حرف دل را با زبان شعر گوید
معشوق خود گاهی درون شعر جوید
گم گشته اش را تا دم مرگش بخواند
چشم انتظارش تا دم آخر بماند
شاید بیاید آخر از ره یار دیرین
بستاند از روی لبش یک بوسه شیرین
شاید بیاید گیرد او در دست دستش
بهر وصالش می دهد او بود و هستش
اما نه معشوقی که تو در ذهن داری
معشوق شاعر صاحب عصر است آری
یک شاعر اول قدر خود باید بداند
اندر ره معشوق تا آخر بماند
قلبش ز بغض و کینه ها عاری نماید
بهر ظهور عشق خود کاری نماید
معشوق عاشق را ببیند گر چه دور است
عاشق نخواهد دید با چشمی که کور است
منظورم از کوری همان بار گناه است
دلهای تنگ و پاکمان آری سیاه است
ما مدعی های به ظاهر عاشق هستیم
ما بی کسی اش دیده و اما نشستیم
ما را کجا او یاور خود می شمارد ؟
او که درون قلبمان جایی ندارد
هر روز یک شاعر از این اندوه سوزد
چشمان خیسش را به راه او بدوزد
گویی زمینی نیست گر چه در زمین است
هر کس که اهل شعر باشد اینچنین است
معشوق می آید و دستانش بگیرد
وقتی که یک شاعر بخواهد تا بمیرد

وحيد مصلحي
كارشناسي ناپيوسته كامپيوتر – ترم 2

شروعي بر ارائه

2009-04-20T21:49:00.026+04:30

همان طور كه انتظارشو داشتيم اين هفته تمام مطالب ارائه شده از خود اعضا بود.
صميمي ، همراه با بحث هاي بيشتر و البته طولاني تر از قبل !
بعضي از بچه بلاگشونو معرفي كردن كه بين لينك ها مي بينينشون.
و بالاخره مطالبي از اعضا كه ديگه وقتش رسيده بود :

**********

دوباره زخم تازه شد به يك اشاره لعنتي
دوباره آسمان و صاف و بي ستاره لعنتي

دوباره حكم دست تو و من دوباره باخته
چقدر خسته ام از اين دغل قمار لعنتي

از اين خدا كه در تنم دوباره موج مي زند
هميشه موج مي زند و چوب دار لعنتي

از اين كه عشق مي وزد به روي شعرهاي من
از اين كه كهنه مي شوم ، از اين غبار لعنتي

تويي كه داغ و آتشين ميان بيت هاي من
مني كه چرخ مي خورم ، در اين مدار لعنتي

مني كه مثل شعرهام هميشه سرد و خسته ام
هميشه خسته بوده ام هميشه آره ! لعنتي !

صداي هاي هاي من و هوي هوي بادها
من هميشه در سفر و اين قطار لعنتي

دوباره كوك مي شوم و تيك تاك مي كنم
دوباره كوك مي شوم ولي سه تار لعنتي ...

مهرآفرين رحيمي

كارشناس معماري – ترم 2

**********

وقتي تو آغوش توام *** احساس خوبي با منه
امنيت و حس مي كنم *** بغضم سكوتو مي شكنه
ايثارو معني مي كني *** وقتي كه همراه مني
هر لحظه مديونم به تو *** تو مثل آينه روشني

لالايي نگات ، از عاطفه پره
وقتي تو با مني مي ميره دلهره

ترسي ندارم با توام *** آغوش تو امنه برام
وقتي نگاهت با منه *** مي شينه خنده رو لبام
كامل ترين معني تويي *** تو واژه هاي لال من
روشن ترين فانوس شب *** دستاي گرمت مال من

لالايي نگات ، از عاطفه پره
وقتي تو با مني مي ميره دلهره ...

پريا صوفي پور
كارشناسي معماري – ترم 1

اینجا بمان . . .

2009-04-15T06:30:00.002+04:30

اینجا بمان ،
درست همین جا ... ،
این صندلی نشانه ی خوبی است ...
.
.
.

اوّلین جلسه ی انجمنمون دوشنبه ی همین هفته برگزار شد ؛
خب ... می شه گفت زیاد بودیم !
صدا به صدا نمی رسید !
بچّه ها هنوز انگار یخشون باز نشده !
مقوّای معرفّی اتاق انجمن هم توسّط افراد ناشناس ربوده شد !

معلومه که وقتی به من شعری داده نشده برای گذاشتن توی بلاگ ، پس فعلا" فقط گزارش می کنم !

فعلا" همین !

شروعي دوباره

2009-04-07T22:14:00.005+04:30

با سلام و خسته نباشيد خدمت شما مخاطب محترم اين بلاگ ، سال نو را كه مصادف با بهار طبيعت، بهار دل ها و البته بهار "انجمن ادبي دانشگاه طبري"ست تبريك مي گم و بدين وسيله ظهور و حضور "وبلاگ رسمي انجمن ادبي دانشگاه طبري" رو اعلام مي كنم. اين بلاگ با هدف مستند سازي ، گسترش و توسعه فعاليت هاي اين انجمن طراحي شده و در اون مي تونيد اخبار اطلاعات و ارتباطات اين انجمن را مشاهده كنيد . با توجه با ماهيت جلسات كه به لطف و قوت الهي قراره در سال نو مكررا هر هفته تكرار بشه اين بلاگ نيز هر هفته حداقل يك بار به روز رساني مي شه تا شما عزيزان مخاطب و مخاطبان عزيز در جريان اين جريان عظيم ادبي قرار بگيرين . در همين پست و قبل از اين كه ديرتر از دير بشه از "صاحبان دست ها" كه در اين شروع دوباره ي پررنگ، دست پري داشتن هم تشكر مي كنم (و قول ميدم به محض اينكه اپراتور بلاگ اطلاعات بيشتر و دقيقتري را از اين جمع خوبان بدست بياره به شما مخاطبان عرضه مي كنه.)

با سپاس از يزدان هستي بخش – اپراتور بلاگ